Gitarist Trond Engum is samen met drummer Carl Haakon Waadeland als Magnify The Sound actief sinds 2010 maar komt nu pas met de opvolger van het in 2023 verschenen Don’t Give Us That Face. Trage werkers maar Engum is dan ook lid van de gerenommeerde Noorse bands The 3rd And The Mortal (van doom over progrock naar elektronica) en The Soundbyte. Terwijl Waadeland actief is of was in een hele rist minder bekende orkestjes, waaronder Rasmus Og Verdens Beste Band, Sigurd Bjørhovde Quartet en Bodega Band.
Vanaf opener Once Upon A Breath sleept het duo ons hun universum binnen. Jazzy aandoende prog, zoiets, met de heerlijke stem van Tone Åse die het korte nummer meteen hors categorie plaatst. En dan moet het grove geschut nog worden boven gehaald. Met viool en het Noorse nationale muziekinstrument de Hardangerviool, met gastmuzikant Sturla Eide die de snaren beroert, weet het kernduo zijn melancholisch aandoende geluidswereld nog verder te versterken.
Zes composities staan er op het album, ontstaan vanuit vrije improvisaties en dan nauwlettend en secuur in elkaar gezet waarbij het duo de Noorse folktraditie omarmt en ze tegelijk serieus open rekt want hier en daar neigt de muziek zowaar naar metal.
Het leuke aan het stel nummers is dat ze als het ware één geheel vormen en net niet gewoon in elkaar overvloeien. Het is bijna alsof we in de ruimte aanwezig zijn waar de band speelt en Åse in zowat de helft van de nummers haar etherisch aandoende stem laat weerklinken. Die stem past als gegoten bij de inventieve klanken die we te horen krijgen. Onvoorspelbaar, een beetje mismoedig dromerig, een beetje naargeestig zelfs, alsof er een zware mist om het hoofd komt kringelen om ons nog meer in de klankenwereld binnen te trekken. De muziek slorpt ons op, beter dan onze tuin het met het vele regenwater doet (een buur heeft zijn tuin verhoogd, de andere heeft plastiek gelegd met steentjes erop) maar dat droogt wel op. Ooit, als het zonnetje erdoor komt. Dat door een kiertje piepende zonnestraaltje zit ook in de nummers van Magnify The Sound.
Schoonheid in muziek gegoten en zowaar nog een straffere plaat dan het debuut.
