Spontaan en een beetje onvoorspelbaar. En – alsof er chemie mee gemoeid is – ook absoluut dansbaar. Misschien zit haar familienaam er wel voor iets tussen, maar de Griekse Erika Bach (met een verleden als frontdame in de gothicband Ape The Cry, de rockband Hard Candy en samen met Barry Snaith als M1NK) weet ons hier al enkele jaren in de ban te houden met haar unieke alternatieve garagerock-/ electro-/ indiegeluid van Lola Demo, waarmee ze een rauwe, ongefilterde duik in het hart van alternatieve soundscapes neemt.
Haar creatieve tijd verdeelt ze tussen Athene, Griekenland, en het idyllische eiland Ithaca, waar ze schrijft en opneemt in haar mobiele studio, Strudel Girl. En daar tart ze alle conventies, want als een ware sonische alchemist brouwde ze er 11 nummers voor haar nieuwe album Chemistry.
“Chemistry is voor mij een uiting van pure intuïtie. Een retro-achtige mix van synthpop en elektronische energie, gelaagd met vervormde gitaren en gedreven door een tempo van 130 BPM, het is een album gemaakt om op te bewegen. Deze keer werden de gebruikelijke regels overboord gegooid – geen overdenken, geen structuur, gewoon volgen wat er muzikaal en tekstueel opkwam”, legt Erika uit.
De titeltrack Chemistry laat meteen de overstuurde prikkels horen, alsof de chemie in onze hersenen al onze emoties en handelende consequenties overnemen. “All this depression leads to obsession.” De strofes klinken sec, bijna emotieloos en grijs, terwijl de beats en electro er stevig aan toe geven en er electropsychedelisch dansbare refreinen volgen.
Give Me The Time heeft iets opzwepends, opruiend, waarin minimalistische electro wordt afgewisseld met rijkelijke, warme passages. Het tempo stijgt nog meer in Cry Instead, met prikkelende loops en blieps, terwijl haar unieke stem het voortouw neemt.
Donkerder en met coldwave-elementen volgt het grimmige Waiting Fort He Bomb To Drop, waarna Raging Fort He Moon de woede kanaliseert in een esthetisch dansnummer.
Love Is A Cannibal en wij willen verorberd worden. Lola Demo’s teksten zijn beklijvend, altijd onverwachts en in de soundscapes van deze track zelfs een tikkeltje luguber.
Een retro-futuristische track als Everything But The Alien, gevuld met dreamscapes… en toch een gedoemd liefdesverhaal. “Tell Me Lies. Don’t Make Me Open My Eyes. It’s All Science Fiction. Everything But The Alien.”
In Waterfall krijgen we zowel coldwave- als techno-elementen te horen. Een enorm sterke track, die in zijn tekst diepe duisternis meedraagt.
Postpunky ritmes en een knappe indie-zanglijn? Lola Demo kan het en doet het. Born Beautiful klinkt punchy, crunchy en vooral beautiful.
Een electrodrumbeat neemt I Want To Remember op sleeptouw. Een vrij minimalistische track, met een mooie energie, die naar het einde toe alleen maar toeneemt en rijker verklankt wordt. Met het donkere Way Back In, dat moodswingt in geluid wordt deze 36ste (!) release van Lola Demo afgerond.
Een beetje onvoorspelbaar prachtig. Een beetje onvoorspelbare sonische chemie. Een release die je niet mag missen.
Chemistry is digitaal verschenen.
