Steven Rathbone, voorheen ook actief bij de comedy grindpranksters 7000 Dying Rats, is de onbetwiste leider van Lair Of The Minotaur. Het genre? Heavy Fucking Metal. Een maand na hun eerst show tekenden ze al bij Southern Lord, dat nadien drie albums van de band uit bracht. Carnage, Ultimate Destroyer en War Metal Battle Master zijn ferme lappen metal waar onze sloffen twee straten verder van vliegen. Het in 2010 uitgekomen Evil Power blijken we te hebben gemist. We dachten dan al dat de band ermee klaar was waarschijnlijk, want het werd stil rond het trio. Niet dat we het niet gaan opvissen. Eerwaarde Henry Rollins vindt namelijk de song één van de beste metalsongs die hij ooit hoorde.
Tot nu. Zestien jaar na die release is er nu een nieuwe plaat die al net zo knalt als eerder. Heavy riffs, hier en daar een naar grindcore neigende versnelling, mokerslagen vanjewelste, nog steeds die snoeiharde stem van Rathborne en nu met Sanford Parker (onder meer Buried At Sea, Minsk, Nachtmysium) op bas en Chris Wozniak (sinds War Metal) op drums.
Het is nog steeds een muur van geluid, overrompelend zoals we het van deze bende gewend zijn. Een beetje zoals Primitive Man dat ook zo efficiënt kwam. We zagen dat trio recent van jetje geven in 4AD. Een muur van noise opgetrokken met gitaar en bas en een drummer die alles samenhield. Lair of The Minotaur is minder die noisemuur, maar eerder zoals Primitive Man voor deze lichte koerswijziging ieders brein murw wist te beuken.
Tien nummers in nauwelijks een half uur, dat betekent dat het trio geen minuut te verspillen heeft en dat dan ook niet doet. Verrassend is ook de cover van Family Three, een nummer van singer-songwriter Ethel Cain (Hayden Silas Anhedönia), dat uiteraard niet te herkennen valt. Het liedje krijgt namelijk de typische heavy fucking metal behandeling van de band uit Chicago.
I Hail I is dan ook een heel straffe plaat van een band die duidelijk deugd heeft gehad van een rustpauze. Met een knaller als deze plaat zet de band zich meteen weer volop op de kaart.
