Aan hun vijfde album zitten ze nu en de Ieren van Fontaines D.C. blijken met Dopamine Chamber in volle evolutie. Een stadionrockband in de mainstream waren ze al en hier klinken ze per lopende song nog grandiozer, grootser. En verrassend, hun diep zingende frontman Grian Chatten blijkt met de dag een magistralere zanger te zijn geworden en daarmee meteen ook een stuk muzikaler. Opgemaakt in dezelfde kleuren als die van die andere sterke voorganger, Romance, gaat het er op Dopamine Chamber wel even experimenteel, maar toch allesbehalve rozig aan toe. Een poëtische, diepzinnige tekstschrijver als Chatten is zich maar al te bewust van de belabberde toestand van de wereld en dat heeft hij dystopisch verwerkt in elke vezel van dit album. Over Dopamine Chamber (uit de song One Man), over de vluchtende mens verslaafd aan alles en altijd maar op zoek naar nieuwe prikkels.
Ja, er gieren en exploderen nog gitaren op de songs die er allemaal weer staan als een huis, maar vooral aan de hypnotiserende elektronica en effecten is nu terdege gewerkt. En die zorgt, samen met de strijkers, voor de regenachtige sfeer van het album. De synths snerpen nu overal en ze hebben zich geleidelijk overal diep ingevreten. Songs die haast even robuust en monumentaal klinken als The Cure anno 2026. Maar net zo goed zitten Depeche Mode en New Order in de sound. Ze schrikken ook niet terug van een verrassing. De grootste is ontegensprekelijk dat ze met Rosalía hun eerste feature in huis halen. Kleppers zoeken kleppers, zegt men. Het mondt met Where Is Gone uit in een dijk van een mystieke, tijdloze duo-song, die net zo goed de openingstrack had kunnen zijn voor een nieuw zwart seizoen van The Bridge. Fontaines D.C. zit vanaf nu op eenzame hoogte. Neem het geweldige in geluidsamples opgesloten Japan of het van verwarring stuiterende Tongue. Of topper en hit, het mysterieuze Marianne, de song die er zonder hun intussen overleden manager Trevor Dietz zelfs bijna niet was.
Dopamine Chamber is een pure, sfeervolle Fontaines D.C.-plaat die ze hier op de top van hun kunnen presenteren. In die volle grandeur zetten ze tegelijk in volle ernst de onrust van deze tijd neer. Existentiële wanhoop zoals in het schilderij De Schreeuw van Edvard Munch, het heeft nog lang niet afgedaan. Zij recomponeren het in donkere, kille muzieknoten. Dying and dying and dying and dead, blijft Chatten scanderend herhalen. Fontaines D.C. gaat ermee de laan uit op afsluiter Intimate. D.C., het staat vanaf nu voor hun Dopamine Chamber.