En Route, Boys ofwel een Franstalige Canadese knipoog naar het boek Hell’s Angels: A Strange and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gangs van Hunter S. Thompson. Misschien kent iedereen deze gonzojournalist (zo noemde hij zijn manier van schrijven zelf) van het boek Fear and Loathing in Las Vegas, dat weergaloos werd verfilmd door Terry Gilliam.
Zo zotjes als die film is de muziek van het trio En Route, Boys niet. Al moeten we hun motto van het spelen van instrumentale muziek meteen met een snuif zout nemen want in opener Sapporo (1L) horen we toch duidelijk een heel erg op de voorgrond zittende vrouwenstem die klanken voortbrengt (woorden zijn het niet echt).
Alexandre Gariépy, Marc-Antoine McMullen en Clément Desjardins brengen een mengeling van ambient, soundscapes, jazzy new age en kosmisch aandoende elektronica en kneden die invloeden tot wat ze zelf Cosmic American Music noemen, maar dan gemaakt in Quebec.
Modulaire synthesizers, een saxofoon die hier en daar enige lijntjes mag placeren, ingetogen gitaarwerk en jazzrockerige drums zorgen voor een sfeertje dat enigszins wel past bij het werk van Thompson. Onderweg, altijd onderweg, meestal niet al te fris, dromend en kijkend naar voorbij glijdende landschappen die er mee voor zorgen dat de geest ze niet altijd meer allemaal op een rijtje heeft.
Het is muziek voor mensen die eindeloos met de auto onderweg zijn, op zoek naar de einder die er niet is en ook nooit zal komen. Bewegen op een weg die nooit ophoudt en voor wie tijdens het rijden wel een enigszins laconiek en luchtig deuntje kan verdragen is dit schijfje zeker aan te raden.