Years That Answer is alweer het derde album van de Duitse postrockers Bruecken. Het meest urgente beweren ze zelf, het best uitgewerkte ook vinden wij dan weer.
De inspiratie komt van een quote van de folkloriste, antropologe en schrijfster Zora Neale Hurston. Ze schreef voornamelijk over het leven van Afro-Amerikanen in het Zuiden. Zelf geboren in de staat Alabama wist ze uiteraard vanuit de eerste hand hoe het allemaal was. Ze overleed in 1960, al zijn we ervan overtuigd dat ze in de huidige tijden met een oranje demente clown als opperhoofd ook heel wat te vertellen zou hebben, zeker gezien Al Green een bordje met Black People Aren’t Apes niet mag tonen en wordt buitengezet terwijl de oelewapper leugens mag vertellen zoveel hij wil en er nog applaus voor krijgt ook.
There are years that ask questions, and years that answer is de quote die Bruecken aanhaalt op een plaat die handelt over de klimaatcrisis, oorlog en het overal opduikende autoritarisme.
Derhalve mag de muziek wel wat heftiger zijn dan wat van de modale postrockband mag worden verwacht. De acht nummers leunen dan ook eerder aan bij postmetal dan bij pure postrock. Grotendeels instrumentaal, dat dan weer wel al duiken er, en dat deed de band niet meer sinds 2017, wel gezongen stukken op. Thorge Freidel doet het op opener Periapsis en op afsluiter Signs Of Spring duikt dan weer het Emden Kneipenchor op dat een spetterende finale voor de plaat in petto heeft.
De band koos ook voor uitbreiding, met Bernd Frikke die het geluid met veel synthesizers en elektronica dicht plamuurt maar dat doet op een manier die de nummers vooruit helpen en meer inhoud biedt.
Een goed doorwrocht album dat weinig nieuws te bieden heeft binnen het genre maar op zich wel staat als een huis.
