Drie jaar geleden debuteerde het duo Bono/ Burattini met de langspeler Suono In Un Tempo Trasfigurato en breit daar nu een vervolg aan met het net zo impressionante en intrigerende Ora Sono Un Lago.
Francesca Bono, die ook lid is van Ofeliadorme, zorgt voor de etherisch aandoende, hypnotiserende stem. Bono staat tevens in voor elektronica, die ruimschoots aanwezig is en zorgt voor een omkadering die licht psychedelisch aan doet. Vittoria Burattini is dan weer voornamelijk bezig met drums en percussie maar mag zo nu en dan ook zijn zegje doen. Burattini is trouwens ook een van de toonaangevende leden van Massimo Volume, waar ooit ook onder meer Stefano Pilia mee het mooie weer maakte.
Pastoraal aandoende klanken, in de verf gezet door het minimalistische karakter van de muziek die elegant en buitenaards tegelijk klinkt en wat doet denken aan sommige soundtracks die regisseur John Carpenter uit zijn apparatuur toverde.
Voeg daar wat Liebezeit-invloeden aan toe en inspiratie die gehaald wordt bij onder meer Sylvia Plath en Patrizia Cavalli en dan is er wel sprake van een ietwat intellectueel aandoend plaatje dat echter heel makkelijk te beluisteren valt.
Het is niet omdat hun invloeden soms ietwat arty-farty aan doen dat het duo uit Bologna dat ook in de muziek vertaalt. De nummers zijn namelijk behoorlijk eenvoudig en zonder al te veel franjes in elkaar gezet en dat maakt ze nu net zo effectief en bevreemdend tegelijk.
Een spooky kaarslichtplaatje om het bezoek stilletjes maar gezwind de stuipen op het lijf te jagen.
