Uit Montreal, Canada komt het kwintet Atsuko Choba dat met dit naar de bandnaam getitelde album toe is aan zijn vierde langspeler. Een beetje vreemd om dit nu alsnog te doen maar het duidt deels een koerswijziging van de band aan. Met elke plaat wordt de zang namelijk een stuk belangrijker en meer geïntegreerd in het geheel en deze keer is er dan ook volop zang, wat toch wel ietwat bevreemdend overkomt bij deze band.
Futuristische kamerpop is het geworden, deels melancholisch van toon met hier en daar een optimistisch aandoende toets. Prog, kraut en oriëntaalse invloeden blijven uiteraard aanwezig maar die zitten deze keer allemaal toch iets meer op de achtergrond dan voorheen.
Zes nummers in een half uurtje, meer heeft het vijftal niet nodig om zich terug op de kaart te zetten. De Canadezen nemen dan ook steeds ruim de tijd. Tussen elk album zit minstens drie jaar, alsof de band zich elke keer opnieuw wil uitvinden en iets anders doen dan wat ze al deden.
Het kan werken natuurlijk, al is het in een muziekbusiness zoals die nu in elkaar zit niet de beste zet om telkens een paar jaar van het voorplan te verdwijnen.
Soit, de liedjes zelf zitten prima in elkaar. Soms wat speelser en opwindend, dan weer ingetogen en ietwat duister van toon. De dualiteit die wordt tentoongespreid, vraagt wel wat van de luisteraar want het zorgt ervoor dat we de focus elke keer ietwat moeten verleggen.
Gelukkig voor ons leent de stem van Karim Lakhdar zich prima om afwisselend tussen licht en donker te balanceren. De muziek zelf zweeft wat, een beetje alsof Barry Adamson nu eens geen filmmuziek heeft gemaakt maar heeft gekozen voor losstaande liedjes.
Het is dat filmische dat het hem namelijk doet en dat Atsuko Choba verheft over de modale popdeuntjes heen. Het is bovendien een prima keuze om de plaat kort en behapbaar te houden. Zo krijgt de verveling en/of herhaling geen kans en blijft de luisteraar genieten.
