Het weekend van 16 en 17 mei is het officiële weekend dat de start van Les Nuits Botanique inluidt. Wij tekenden present voor de openingsdag en stelden vast dat de ochtend blaakte onder een verloren gewaande lentezon. Het metalfestival Obsidian Dust nam de programmatorische honneurs waar en serveert een feestmaal met stonerrock, doom metal en een waaier aan experimentale metalacts op de menukaart. Geen sprake van dat we moesten vrezen voor een zonneslag want hel en verdoemenis kwamen al gauw om de hoek loeren. Dat metal nog steeds een blakend gezondheidsbulletin kan voorleggen werd uitgebreid aangetoond en gevierd. Museum-headliner Lili Refrain werd de gedroomde afsluiter van een zinderende openingsdag van Les Nuits 2026.
Het werd soms eens kiezen en verliezen tussen de drie beschikbare podia. De vorig jaar in het leven geroepen Fountain Stage fungeerde als hoofdpodium in de mooie tuin. De grote Orangerie en het sfeervolle Museum vormden het alternatief. In de namiddaguren van het festival legden we de focus – nieuwsgierig als we zijn – op de Belgische bands op de affiche. Your Highness en Crouch stonden mooi na elkaar geposteerd in het Museum. Allebei staan ze er niet toevallig want ze hebben nieuw materiaal voor te stellen. Eerstgenoemde Antwerpenaren bekwamen zich al 15 jaar in stonerrockmetal en brouwen ook bier. Ben Baert (zang), Jan Rammeloo (bas), Joachim Cols (drums) en gitaristen Nic Placklé en Bart Struyf mogen we dus korter maar even eerbiedig aanspreken met Your Highness. Ze hebben bovendien met Under The Weight nog eens nieuw materiaal uitgebracht en vinden van zichzelf dat ze vooral harde blues spelen.
‘Hare Hoogheid ‘kampte al met basproblemen in het tweede nummer. Dat sleepte zo nog een nummer aan maar vanaf dan gingen ze er met een razende rotvaart tegenaan. In een troebele mix van blauw en rood licht was er zelden méér te zien dan de twee kaalhoofdige speerpunten van Ben en Jan in het midden. Celestial Burst was een redelijk straffe uppercut waarvan we niet te rap herstelden. Zelfs Baert hapte naar adem. Als invaller voor Earthbong lieten ze geen kans onbenut om het op dat moment nochtans vrij apathische metalvolkje te imponeren. Devil’s Delight klinkt als een cocktail met het duivels venijn in de staart en dreef vooral op de logge doch heerlijke baslijn. Ook dit nummer zat er boenk op. Puik optreden van de Antwerpse invallers die al verwezen naar de band die nadien het Museum zou veroveren. We maakten echter eerst een ommetje langs het hoofdpodium dat de fontein aan het oog onttrok.
Het was nog vroeg dag maar achteraf bekeken maakte het Italiaanse doommetalcollectief met de ontzagwekkende naam Ufomammut de op 2 na grootste indruk. Met de druk van het daglicht hadden ze duidelijk geen probleem hoewel fans opperden dat ze hen normaal enkel in een waas van rook in donker belichte omstandigheden – dat is zelfs een eis op hun rider – aan het werk zien. Zonder tierlantijntjes raasden ze als een niet op buienradar aangekondigde meistorm door de tuin en het trio bleek heer en meester in het componeren van majesteuze metalparels.
Breaking The Catatonic State is de in maart uitgebrachte nieuwe release van Crouch. Zanger Levy Seynaeve en drummer Wim Coppers vormen ook de spil in de bands Wiegedood en Oathbreaker. Met Crouch tappen ze uit een ander metal-vaatje. Waar met Wiegedood de blackmetal wordt gefileerd, gaan ze met Crouch een versnelling en een paar octaven lager. Met Jasper Hollevoet haalde het duo niet zomaar een sterke “force to be reckoned with” in huis want Jasper kan je ook kennen van Siem Reap, Sunflower en Ventilateur. Het Gentse postmetal/sludge trio is ondertussen 4 jaar bezig en vormt nu al een garantie op een donderslag bij heldere hemel of een museumkraak zoals je wilt.
“Paar octaven lager” zet je wel ernstig op het verkeerde koorknaapjesbeen want het is niet omdat het minder gebetonneerd is dat het niet stevig is. Wellicht onzin in bouwvakkersterminologie maar Crouch vonden we toch driest en furieus tekeer gaan. Net als bij de mammoet daarnet waren er ook veel archetypische ‘headbangerijen’ in de zaal. Woordgrapjes met ‘crouch surfen’ laten we toch maar – oei te laat – achterwege want zelfs de op tape opgenomen weinig opbeurende boodschappen tussen de nummers door brachten geen rust. Crouch was hard en meedogenloos en toch op een vreemdsoortige manier erg genietbaar.
Not Here Not Gone. Nochtans waren we reikhalzend uitkijkend op post in de Orangerie voor de komst van Blackwater Holylight. En die Orangerie stroomde meteen vol. Not Here Not Gone is de erg straffe vierde plaat van de dames uit oorspronkelijk Portland, Oregon. Allison Faris (zang, gitaar en bas) is het enige origineel overgebleven lid van een kwartet dat tot een trio is afgeslankt. Mikayla Mayhew combineert ook gewone -en basgitaar. Eliese Dorsay teistert de drumvellen anno 2026. Boegbeeld Allison ‘Sunny’ Faris houdt van beeldhouwkunst, juwelen en schilderkunst maar laat zich muzikaal ook vanuit diverse stromingen beïnvloeden. Denk tegelijk aan As I Lay Dying en Joanna Newsom. Voor de nieuwe plaat verhuisde het trio naar Los Angeles. Deze Zuid-Californische sirenes kloppen beenharde shoegazegitaren fris op met vederlichte synthesizerklanken.
Blackwater Holylight maakte al indruk als support voor Amenra en hun met zware metalen verzopen shoegaze werd enthousiast onthaald en ook sfeervol gebracht. Een rustige aanzet met ondermeer Involuntary Haze was een weldoordachte aanloop naar een imponerend slot. Een dromerige backdrop zette de drumster op een heerlijke troon en na Heavy, Why? en het op tape hoorbare Giraffe wisselden Allison en Eliese van plaats én gitaar. De podiumverlichting was schaars maar desondanks erg sfeervol. Er werd integraal geput uit de straffe nieuwe plaat.
Naarmate de set vorderde werd alles intenser. De fysieke bewegingen, de kleurendiepgang en de bezwerende muur die de drie feilloos beetje bij beetje aan het metsen waren, namen steeds meer bezit van de fans. Het hemelse Poppyfields hadden we als slotnummer verwacht maar het gaf middenin het optreden de juiste draai aan het boek dat de dames geschreven hadden. De klank werd imposant en de fans die zwart water hadden besteld zagen steeds helderder heilig licht. Oersong Bodies – kan het nog méér jaren ’90 -zette de imposante finale in met Spades als kletterende apotheose. “We grip to it tighter. A hand to carry it on you. I am the one Spade”. Overtuigender kan je als band welhaast niet klinken. De meningen waren unaniem lovend.
John D Cronise (zang en gitaar) Kyle Shutt (gitaar), Bryan Richie (bas) en drummer Santiago Vela vormen al ruim 20 jaar The Sword uit Austin, Texas. Ze brachten live – en compilatie-albums uit naast de 6 reguliere studioplaten. Hun stonerrockmetal mochten ze breed uitsmeren over The Fountain Stage. Zo stevig sneed The Sword aanvankelijk helemaal niet. We vonden de stonerrock ook niet zo hard terug in hun weliswaar zompige en zeker melodisch knap uitgewerkte songs. We hoorden stevige bluesrock en dachten eerder aan The Black Keys dan aan Kyuss. Maar het was verrassend zonnig en de band klonk als een vooravond programma op een groot festival. Niets onvergetelijks maar erg degelijk gerief dus. Maar misschien toch dat zwaard nog eens slijpen. Het is alsof de Texanen deze review al op voorhand hadden ingekeken want ze zetten ons daadwerkelijk op het verkeerde been. Misschien was het wel een tackle met de voeten vooruit want tijdens het laatste deel van het concert hoorden we wel degelijk flinke happen stonerrock en zo kon The Sword niet alleen sterke songs maar ook heerlijke potigheid etaleren.
Jarboe Deveraux is een iconische muzikante uit Mississippi die in de vroege jaren ‘80 met Michael Gira in New York de band Swans boven de doopvont hield en 13 jaar aan het roer bleef tot de band een eerste zwanenzang doormaakte. We mogen haar nu gewoon Jarboe heten en ze bracht het gloednieuwe Sightings mee naar het Museum. Daar stond ze niet alleen want “the living Jarboe” – schitterende website naam – bracht Joy From Spain mee, de avant-garde multi-instrumentaliste uit Seattle. Die is bekend voor haar atmosferisch neo-klassiek werk.
Lachen was volstrekt uit den boze. De teksten klonken ook wanhopig. “Obey the strange haired woman. Taste of Bliss. The Other World of overwhelmed corruption. Bitterness in your heart. Shield yourself in prayer.” Jarboe declameerde met lugubere intonatie deze weinig opbeurende teksten waar alternerend zij en Joy half huilend hoge tonen opzochten en moeiteloos aanhielden. Joy straalde geen “joy” uit en speelde dan nog een horrorpiano-recital. Ja het was zware toebak en nee, ze hadden ons niet mee. En toch bleven we verdacht lang hangen want hoe langer het duurde, des te meer we aan de treurnis en droefenis wenden. We waren getuige van het meest bevreemdende en minst beweeglijke optreden van Les Nuits. Het is een YOB als een andere natuurlijk.
YOB uit De Verenigde Staten kwam op de openingsdag de Fountain Stage afsluiten en daar wilde overduidelijk iedereen getuige van zijn. De band werd luidkeels aangemoedigd en had een enorme fanbase voor het fonteinpodium geposteerd. Het trio rond oprichter Mike Scheidt gaat al 30 jaar mee en gooide de lange wapperende haren in de metalstrijd alsof de jaren ’80 nog steeds bezig waren. Verpletterend harde metal maakte in volle avondspits spirituele en filosofische thema’s bespreekbaar. Even dachten we dat we onze oordopjes hadden vergeten inpluggen maar nee, ze zaten er wel degelijk in. De doommetal werd gewoon dermate verschroeiend luid gespeeld dat we al lang blij waren dat het podium zo hoog is rond de fontein. Hard en meedogenloos deel twee dus!
Lili Refrain sloot het Museum af om 22u en bracht weer iedereen van zijn melk. Lili is een Romeinse multi-instrumentalist die haar performance art op een verbluffende manier combineert met een breed arsenaal aan technische vaardigheden die ze haalt uit een gitaar, een synthesizer en een flink uitgebalanceerd loopsysteem. Het is echter vooral haar buitenaardse stem die haar ver boven de ‘concurrentie’ doet uitstijgen. Als vanouds was ze in zwarte gewaden getooid en geschilderd in rood-zwarte oorlogsmotieven. Ze kwam met een belletje het podium op gestapt en liet de voorste rijen even van een stukje performance art genieten. Dat belletje was het eerste dat ze in een loop goot, gevolgd door een heus koebelletje.
De percussie en gitaren volgden maar het was gewoontegetrouw haar stem als een kathedraal die het Museum met verstomming sloeg. Het optreden dat aanvankelijk met kerkzang leek te worden gevuld mondde zo uit in een metal-event dat alles wat zich eerder die dag afspeelde leek weg te vagen. Naast ons hoorden we een Brit zeggen: “I have no words for this geniality”. Inderdaad, een nummer als Lithos is op plaat al imposant. Live geeft Lili alle nummers een eigen leven want ze combineerde dat met een sublieme overgang naar de horrorklanken van Travellers en we kregen dan nog meer Anna Von Hausswolff-vibes toen ze Come Wander With Me zong. Onder druk van de avondklok sloot een dankbare Lili Refrain af met het mooiste refrein van de avond. Earthling is een ode aan het mooie op Aarde en een pleidooi om dat met zijn allen te omarmen. Metal redt de wereld!
Instagram: Les Nuits Botanique / Obsidian Dust / Lili Refrain / YOB / Jarboe / The Sword / Blackwater Holylight / Crouch / Ufomammut / Your Highness