Op de wellicht warmste dag van Les Nuits Botanique voorspelde de programmatie nog zwoelere toestanden dan wat het kwik al liet vermoeden. Daar zat de in Franstalig België onmetelijk populaire headliner Iliona voor heel veel tussen, maar er viel nog meer fraais te ontdekken. We beperkten ons spectrum tot het hoofdpodium van de Fountain Stage en het immer sfeervolle Museum. De dag werd opgestart in de tuin rond het fontein.
Gala Dragot is een hype. Zelfs Humo bewierookt haar. Feit is dat de voormalige winnares van The Voice Kids – met Albanese roots – garant stond voor een set die ze zelf als ‘cute and hot’ benoemde. Gala sprak over een diepe connectie met een man uit Los Angeles die hierdoor in meerdere nummers een rol vertolkt. Ze hadden een mystieke band op Jezus-niveau, wat dit ook mag betekenen. Voorts is ze gefascineerd door insecten die haar in een “what the fuck”-moment betasten. Ze is evenmin van een woordspeling bij heldere dag. Counsel Me! heet haar ep, maar cancelen zullen we haar niet zo gauw doen.
“Catch me and surrender” klinkt bij 32 graden op klaarlichte dag toch jaren ‘30 tijdloos wat voor de volle 100 procent op haar torenhoge charisma en bedwelmende stem mag worden afgewimpeld. Bijna vergat ze haar gitaarnummer. Iets wat in de AB als voorprogramma van vriendin Tsar B ook leek te zijn voorgevallen. Lullaby in het slot was alles wat de titel beloofde. Gala ging er bij zitten, half liggend. Wij waren spreekwoordelijk recht geveerd, erg onder de indruk als in een koortsdroom. Rechtstaand op haar pianokrukje plaatste ze een theatraal, maar imponerend vocaal orgelpunt.
Yasemin Koyuncu komt uit Istanbul en gaf op het Museum-podium tekst en uitleg bij haar alter ego Min Taka. Om haar stijl te omschrijven werden reeds de gekste genres bovengehaald. Pixiepop, liquid drum ‘n bass en de leukste is toch bubblegrunge. Min Taka kwam dartel The Last Dinner Party-kledij-proof het podium op gerend en verraste bij Melatonin met flukse op drum ‘n bass gerichte dansbare indierock. Eyesight maakte al gauw een vertakkende zijsprong naar pure indie en Boston droeg ze op aan de ‘bisexual girlies’. Deze Amerikaanse stad veranderde snel in een withete indiepunksong waardoor we eigenlijk op alle denkbare wenken bediend werden.
Min Taka is dus Turks en ze kwam voor het eerst in Brussel langs. De bassiste was prominent hoorbaar en zorgde manifest voor een diep ronkend geluid. Ayip ging over het 5 jaar geleden afgeschafte Istanbul-manifest dat zomaar de rechten van slachtoffers van huiselijk geweld in de vuilbak kieperde. Met INJI zagen we onlangs nog een Turkse uit Istanbul die erg funky Westers aandoende nummers maakt. Min Taka was naar van alles op zoek in Find My!….Wij vonden het vooral een heerlijk nummer dat klonk als Grimes met Garbage-gitaren. Pyramid van de gelijknamige ep bezingt mentale gezondheid, maar voor Yasemin was de orde van de dag met volle heupen eh teugen dansen. Min Taka zette Turkije op de indiekaart en stal onze waarderende harten.
Kwaliteit gegarandeerd als het Les Nuits-geprogrammeerd is want ook Best Kept Secret heeft Maddie Ashman op de line-up staan. De avant-pop artieste uit Londen opende bijzonder overtuigend met stevige early-Radiohead achtige rockers waarbij ze cello en gitaar afwisselde. Drummer Gudmund speelde nog maar zijn derde show aan haar zijde. Seraphin was een kalmere pianosong die de schrijnende toestanden beschrijft van wat ooit een begraafplaats was voor dode verstotelingen en verketterde nonnen. Op de duur moest die gesloten worden omdat teveel ‘outkasts’ die stempel kregen.
Ashman varieerde tussen 2 gitaren, een cello en keyboards en speelt dus zowat alles en dan zouden we haar hoge ijle IJslands klinkende stem nog bijna vergeten. Interessant was haar uitleg over haar dwangmatig bezigen van microtonale gitaarpartijen waardoor ze elk nummer anders gestemd diende te krijgen. Storen deed dat niet, want we waanden ons in een gezellige zomerbar en dan zette ze de laatste twee gloednieuwe nummers in. Dandelion kondigde ze aan als “You are practically amongst the very first to hear this”. Van Maddie Ashman hopen we wel nog veel meer te horen, want ze is met Min Taka dè ontdekking van deze hete vrijdag.
Tevens uit Londen overgevaren was de 25-jarige ranke verschijning genaamd Etta Marcus vrij ongevaarlijke, maar zich leuk in het oor nestelende popliedjes aan het spelen en zingen. Voor Etta was het ook een eerste keer Brussel en we hoorden muzikaal veel Heather Nova terug. Voorwaar een mooie aanloop naar de headliner op de Fountain Stage.
Ook Iliona Roulin is 25. De ene 25-jarige is wel de andere niet. What If I Break Up With You? kwam in 25 (tja) uit en weerkaatst haar zelfvertrouwen als persoon en artieste op het net niet arrogante af. De fontein was volgestroomd met fans in sardienenmodus, meezingteksten, geschenkjes en pancartes incluis. Vorig jaar bij de release verkocht ze 2 keer de AB uit, een geweldige prestatie natuurlijk voor een artiest die in Vlaanderen toch grotendeels onder de radar blijft.
‘Seule et hot’ lazen we op het shirt van gitariste Praa die op het einde een heerlijk gitaarduel uitvocht met Iliona die dus heus niet alleen sensueel zingt en beweegt. Drumster Zoé zat achter een gigantische iPod en een dito dobbelsteen verschanst. Naarmate de set vorderde ging het tempo omhoog en was los van het onmetelijk charisma van Iliona ook het concert crescendo geëvolueerd tot een sterk statement. Popconcerten verbinden fans tot extatische proporties en Iliona maakte er geen ‘fonteinlantijntjes’ van en gaf ons allen het gevoel dat de zomer nooit meer eindigt.
Van kabbelende Franse chanson schakelde de Brusselse schone steeds een paar vitessen hoger en het laatste halfuur kregen we knap uitgewerkte uptempo electropop. Op de trappen rond het podium stonden de fans te dansen en te genieten. Les Nuits Botanique was op vrijdag ‘Ilionagenoeg’ over de volle lijn een geweldig feest. Op naar de slotzondag!
INSTAGRAM: Les Nuits Botanique / Iliona / Maddie Ashman / Etta Marcus / Min Taka / Gala Dragot