Waar Grauzone ‘am Freitag’ eerder de flair van een voorproefje had , dan oogde de zaterdag als een absolute topdag. No fillers only killers en dat bleek in realiteit zelfs de stoutste dromen te overtreffen want nagenoeg elke band maakte een verpletterende indruk. Door Brightons finest Ditz als opener op het grote podium te posteren roep je de hoogdag al uit voor die goed en wel begonnen is natuurlijk. Als we het goed gezien hebben is dit nog maar hun vierde optreden sinds hun glorieuze doortocht in het Gentse Wintercircus. Cal Francis droeg deze keer een fleurig jurkje en lag al in het publiek te surfen tijdens het tweede nummer, Taxi Man. We hebben de band uitvoerig bewierookt eind november en namen algauw de taxi naar het kleine Paard voor een portie Frans.
Het Parijse kwintet OH NON, dat zich bevindt tussen de esthetische genialiteit van new wave en die van cabaret, creëert een Franstalige “dada-punk” die uitbundig en burlesk schijnt te zijn. We waren razend benieuwd. Zangeres en boegbeeld Diane Helayel verwoordde de missie als volgt: “de idee is om een brutaal cabaret tot leven te brengen , alsof Nina Hagen en Liza Minelli de liefde hebben bedreven in een pakhuis.” Eerlijk gezegd willen we dat beeld niet op ons netvlies branden…. Téo Comon (bas, synthesizers) en gitarist Rory Goetgheluck vormden de ruggengraat van hun sound. Esthetisch gezien zijn ze sterk beïnvloed door zowel dadaïsme als surrealisme. Dadaïsme draait om het vernietigen van kunst met kunst. Ze willen de bestaande conventies aan diggelen spelen met hun nummers. We vonden echter niet dat ze erg succesvol waren in die missie.
De opener klonk als Opus Kink maar in het Frans. De aanwezigheid van de saxofoon was uiteraard erg significant. Toen de sax ingeruild werd voor een gitaar kwam plots seventies new wave in de stijl van La Femme onze richting uit. Een simultaan meezingmoment zorgde meteen voor een uitgelaten ambiance. Oh non? Mais oui! De rollende surfgitaar jengelde en we kregen er zowaar ‘Cramps’ van. We snappen ook de vergelijking met B52’s want er werd door Diane wel een gekende synthriedel links en een Lydia Lunch-achtige zanglijn rechts voorzien. Het tempo was wel niet strak genoeg waardoor we toch niet achterbleven met een “Ditz was génial”. Toen ze een triestig nummer inzetten en dat geen grap bleek maar een Franse chanson verloren we onze Pixel Grip op het gebeuren. Toeval wil dat die laatste op het grote podium ingeschaald stond. Oh ouiiiii !!!!
Pixel Grip is een bijzonder opwindend electro-trio uit Chicago. Ook Botanique heeft dat begrepen en daar spelen ze aanstaande woensdag voor een uitverkochte zaal. Diva en zangeres Rita Lukea laat zich muzikaal ondersteunen door drummer Tyler Ommen en knoppenman Jonathon Freund. Dit resulteert in een rauw en sensueel geluid dat avant-pop, EBM en minimal wave combineert, en dit plaatje houdt het midden tussen industriële sfeer en club euforie. Hun meest recente album, Percepticide: The Death of Reality, verscheen in juni 2025. Hieruit werd uitvoerig en heerlijk geput.
Vanuit het publiek klonk al snel de kreet “You sound amazing.” Jazeker maar… “I am a professional but I don’t hear my voice”. Deze boodschap maakte ze meermaals duidelijk toen ze vaststelde dat er geen vocals door haar monitor kwamen. Toen er uiteindelijk vocals door haar micro gejaagd werden kon de show verder. En die kregen we want Rita had niet alleen een nauw aansluitende weinig verhullende bodysuit aan maar danste navenant sexy. Zeg maar de new wave versie van Spider Woman.
De set werd op stampende wijze geopend door het vijf jaar oude Club Mania van album Arena. Het openingstrio was veelbelovend en we hadden derhalve méér dan voldoende Reason To Stay. Het werd nog zotter. “We dance on the grave of our abusers. We don’t forgive them.” Het verklaart haar geil gezongen teksten en dito zombie dansje tijdens Dancing On Your Grave. “Fuck me over and over” zong ze overtuigd in Stamina, een Soulwaxiaanse kraker met heuse Miserable Girl-genen. Het volgepropte paard had geen haver meer nodig want het ging er vooraan zo al gortig aan toe. “The party isn’t over until I say it’s over”. Niemand durfde Rita de mond snoeren. Bet You Do was de ‘floorkiller’ zonder weerga in het ultieme slot van het concertdeel. Chicagooooo dus met rasse schreden. Rita had een stevige pixelgreep op een nu al moeilijk te kloppen zaterdagavondconcert. Maar er ligt nog veel brandend hout in het vuur. Zo is er een topper die de rol van de pastoor in de Lutherse Kerk mag overnemen.
Tijdens de openingsreceptie gisteren vertelde Marc Emmerik over de bekendste muzikant die ooit in de Lutherse Kerk heeft gespeeld, en wel in de 18de eeuw. Wie dat was? Wolfgang Amadeus Mozart! Lee Margot bracht niet-menselijke schoonheid naar de Lutherse kerk. Het Berlijnse dark elektronica duo NNHMN deed wat geen pastoor nog vermag. Een ganse kerk geil aan het dansen krijgen. Michal Laudarg deed achter de knoppen slechts halverwege de set zijn jasje uit maar Lee bevrijdde zichzelf al heel in het begin. Dressing For Pleasure heet zoiets. Dit nummer volgde meteen na Your Demon en vormde zo de onklopbare tandem van de vorig jaar uitgebrachte Opera Of Lust & The Art Of Sorrow, Pt.1. De ganse kerkgemeenschap stond te dansen als zot met zicht op het altaar en de hosties braken vanzelf.
“So Romantic” klonk het in één van de twee gloednieuwe nummers die pas eergisteren boven de doopvont gehouden werden.” I am your Magic Man van het ronduit geniale Tomorrow’s Heroine volgde en de setopbouw van NNHMN nam epische proporties aan. De religieuze waanzin werd met felle beats ten top gedreven en met The River Of Fire van Deception Island werd Lee de officieuze GrauPrinzess. Onweerstaanbaar schattig dansend met een stem van twee liefhebbende engelen ineen. Dit laatste nummer speelden ze overigens ook nog nooit live. Zo krijgt kerkmuziek een andere connotatie. NNHMN wilde dan ook iets speciaal doen voor dit festival.
Hungrige Liebe ‘fühlte die Kirche’. Margot en Laudarg vernoemden zich als duo niet zomaar naar iets uit een ander universum want ze klinken ook als enig in hun soort. Beste concert van het weekend? Een grote kanshebber hoe dan ook. In het portaal stond een foldertje met het opschrift ”From Händel to Hollywood”. NNHMN klinkt live inderdaad tegelijk tijdloos en dartel en leek zich in de Lutherse kerk als een duivel in een wijwatervat te keren, goed voor een tot de verbeelding sprekend optreden.
Er viel vandaag nog meer te consumeren. Paard Main Stage bijvoorbeeld met twee heuse kleppers op een rij. Die Spitz is een furieus rockend piepjong zootje ongeregeld uit Austin, Texas en dat bracht vorig jaar effectief Something To Consume uit en verontschuldigde zich voor de rotzooi in hun land. Not all Americans are bad. Wie zijn de jonge ‘spitzers’? Ava Schrobilgen en Eleanor “Ellie” Livingston op gitaar en zang, bassiste Kate Halter en zingende drummer Chloe de St. Aubin. Ellie en Ava kennen elkaar sinds hun vierde. Ze gingen naar dezelfde school en volgden allebei ballet. In de laatste periode middelbaar leerde Ellie Kate kennen.
Muzikaal zijn ze rauw, compromisloos en per definitie opwindend. Ze lieten zich door Mudhoney en Nirvana inspireren. De ‘die’ in de bandnaam is geen Duits woord maar staat voor het Engelse ‘sterf’. Ellie heeft een rauwe stem die heel krachtig klonk en niet alleen op plaat uitstekend geknipt bleek om er een potige metalsong mee op te vrolijken. De riffs in American Porn zijn méér dan grunge en leunen zoals vaker in de set aan bij heavy metal. Ook een Pop Punk Anthem als – what’s in a title – My Hot Piss zorgde met de overheersende shoegaze-gitaren voor variatie. Het drie jaar oude Groping Dogs Gushing Blood was inderdaad onweerstaanbare early nineties grunge. Riding With My Girls hengelde uitdrukkelijk naar Motörhead en de zware gitaren waren mooi en meedogenloos in de knotsgekke afsluiter Throw Yourself To The Sword.
Ellie en Kate hadden zichtbaar de tijd van hun leven en gingen bepaalde gekke uitdagingen niet uit de weg. Kate ging het gitaargeweld met een uierballon aan. Je leest dit correct. Ellie ging via de toog klauteren naar de eerste ring om van daar te crowdsurfen. Ongezien! Op hun socials omschrijven ze hun nummers als volgt. “Drink a beer and listen to riding with my girls. Eat a bag of cheetos and groove to red40.” Voeg daar een oplawaai van metalriffs aan toe en blijf met gebalde vuisten nagenieten. Die Spitz! Onthou die naam! Alles kapot! Net op de goeie plek want wie speelt hierna? Jehnny Beth! Wie al lang genoeg meedraait in dit wereldje kent haar natuurlijk als de furie van Savages. Ze is overigens van origine een Parisienne en ze heet in feite Camille Berthomier.
Jehnny was up to No Good. Ze had al bij High Resolution Sadness een wall of death persoonlijk geleid vanuit de zaal. Met een bijzonder felle band in haar rug schopte ze keet zoals alleen zij dat kan. Innocence leidde ze in met “I don’t know about you but I am sick of this world”. Het vervolg was een massale sitdown. “Give us some slack Jehnny”, we dansten net de ziel uit ons onmenselijk lijf en overleefden de orkaan uit Austin. Geen mededogen echter.
Tijdens Push Ups voegde ze de pompende daad bij het woord. Uitslover. Beth was net als op plaat meedogenloos hard. Wat ons betreft maakte ze zoveel indruk dat het er wat over was. Doseren is een kunst en pletwalsnoiserock is niet alleen opruiend en intens maar ook vermoeiend als grenzen rood kleuren.
Thumbs up weliswaar voor een ziedende versie van Obsession. De “I need you” klonk smachtend en bijtend. Voor How Could You dook ze terug het publiek in. Ze had nochtans net haar jasje terug aan. Snelle ‘witheter dan witte’ punk vulde de zaal. ‘Paard’onnez-moi! I See Your Pain Jehnny. En we kunnen inderdaad iets beter met deze wereld aanvangen. Meer Grauzones om te beginnen. Jehnny was as Savage as she has always been.
Tijd om te bekomen hadden we nauwelijks of zelfs helemaal niet want we wilden The None checken in Paard Café. Als je wel raad weet met een zootje ongeregeld dat teerde op chaos en brutale energie, lees dan even verder want de kerels op bas en gitaar – die alles lieten ontsporen en terug in goede banen leidden – zijn geen beginnertjes. Bassist Gordon Moakes verhuisde na de pandemie van Londen naar zijn thuishaven Texas en zat hierdoor niet langer bij Bloc Party. Hij kon gitarist Jim Beck van Cassels overtuigen een nieuwe band op te richten in 2023. Na wat rekruteerwerk viel de keuze op een stuiterbal uit Birmingham, genaamd Kaila Whyte. Het resulteerde in vuile en luide noise waarvan de energie als een slecht afgewerkt vuurwerk alle richtingen uitging. Een heerlijk alternatief dus voor wie de band Metz mist. The None waren bijzonder imponerend en zijn een absolute aanrader. Hopen dus op een Belgische show in de nabije toekomst.
Wie Ramones mist moest meteen erna naar De Zwarte Ruiter voor de show van The Etters. The Etters maken je dood! En dat met een nummer of 35 in een half uur tijd. Slecht afgestelde instrumenten ten spijt raasde het trio door hun set en we waren unaniem. Dit was overheerlijk en onvergetelijk, we kunnen alleen niet goed uitleggen waarom want het was met voorsprong de minst originele band van het hele weekend maar we zijn fan. Kom ook naar België want jullie zijn leuke etters.
De overdosis gitaren moest dringend geblust worden in de grote Paard-zaal met een uitmuntende dj-set. Uitverkorenen van dienst waren de voor Grauzone niet onbekende Laura Bailey en haar kompaan Jimmy Horton. Laura stond hier een paar jaar geleden als solo dj in The Grey Basement en in Small Paard als bassiste van Zanias. Jimmy is een Britse producer die flirt met Italo disco en opereert onder de naam Radondo. Samen geeft dit Neu Romancer b2b Radondo.
Laura komt uit Fremantle, Perth en is gespecialiseerd in EBM, Italo disco en verslavende beats. Radondo doet in wezen hetzelfde maar voegt daar nog experimentele rock aan toe. Hun dj set bracht de volle zaal aan het dansen, anderhalf uur lang. Pulserende ritmes en onweerstaanbare groovy beats in de stijl van pakweg Felix Da Housecat zorgden voor een geweldig slotakkoord op deze onvergetelijke GrauSammstag.
INSTAGRAM: Grauzone – Pixel Grip – NNHMN – Die Spitz – Jehnny Beth – The None – The Etters – Neu Romancer – Radondo