Tekst: Hans Vermeulen / foto’s : Hannelore Dieleman (foto’s Diana Ross: Hans Vermeulen)
Het feestelijk lint is doorgeknipt. Lokeren zette de 51ste editie in van de Lokerse Feesten met een openingsdag in juli, een eerder zeldzaam gegeven. De programmatoren verbaasden voor deze “grand opening” het volledige Belgische festivalland met een legendarische headliner op de Grote Kaai. Moet iemand nog een wenkbrauw fronsen bij het horen van de naam Diana Ross?
De ondertussen 82 jarige ‘Queen of Motown’ en frontvrouw van de baanbrekende girlsband The Supremes speelde nog maar 7 keer in ons land. Drie Jaar geleden wel nog in het Sportpaleis, de keer ervoor was ze nog maar 63 jaar en haar allereerste Belgisch concert speelde ze in het jaar waarin Lucien Van Impe voor het laatst een Belgische tourwinnaar was. Diana was toen al ex-Supreme en reeds mama en was toen dus 32 jaar. Dergelijke topper zet natuurlijk alle voorprogramma’s in een herfstdonkere schaduw. Maar is er geen Limburgse zangeres met de naam Fabienne Demal die wel raad weet met dit soort uitdagingen?
De Fabienne in kwestie heeft rood als lievelingskleur. Rood is de kleur van passie, moed, liefde, energie en kracht. Bovendien heeft Fabienne rode haren en ze zingt in het Frans en Engels en als dusdanig kent de hele wereld haar als Axelle Red. Soms worden artiesten een parodie van zichzelf, en soms worden ze iconen. Axelle Red is een icoon. Op 4 februari werd haar carrière bekroond met de lifetime achievement award op de MIA’s en zowat een jaar geleden bracht ene Dua Lipa ode aan haar in het Sportpaleis (toen heette die tempel effectief nog zo). In september brengt ze haar eerste album in 8 jaar uit. In De Casino was het in januari om auteursrechtelijke regeltjes wachten tot de bisronde vooraleer het nieuwe werk de revue passeerde. We vermoedden een herhaling van dat scenario, als er al tijd en ruimte voor bisnummers was.
“Groove is in the heart” en de zon in de outfit van ‘Axelle Yellow’. Openers op de Kaai baden meestal in een zonnebloemgloed en Axelle accentueerde dit op stijliconische wijze. Net als in De Casino was haar big band een achtkoppig ensemble in hoofdzakelijk zwart contrast getooid. ‘Bij’zonder goed geslaagd. Axelle is wel een beetje een babbelaar en ijverde voor romantiek en lichtheid in tijden van weltschmerz. Bij Venez Vers Moi liet ze ook vallen dat elke noot tijdens haar concert uit echte instrumenten kwam. Een sneer naar de artiesten die later het podium zouden innemen? Zwijg stil…
I Had A Dream was een pleidooi voor totale gelijkheid van man en vrouw en was opnieuw de met warme blazers en bevlogen hoge stem versterkte funk-knaller die perfect demonstreerde dat Axelle op een goede dag tijdloze nummers weet te verzinnen. Tijd voor een klassieker met Elle Danse Seul. Maar eerst nog een rode passage. Draken verslaan en mythologie zijn haar niet vreemd. Mannen die hun vrouw dumpen wil ze ook te lijf gaan. Geen idee of Rouge Ardent autobiografisch is maar het is wel integer en bloedmooi. De kleur van bloed kwam terug in de rode achtergrond. Stop! Un instant. La Sensualité werd argeloos ingezet onder één hartverwarmende meezingzon.
Axelle kreeg de handen vlot op elkaar voor Who’s Gonna Help You? Alweer krachtig en overtuigend gezongen. Ook in het geel was ze heel overtuigend over de volledige lijn. Be With You was ooit romantisch opgevat maar werd een bits nummer na een reis door Sierra Leone waar verkrachters om de hoek wonen en ongestraft blijven. Als de Queen of Motown nog haar opwachting moest maken, dan kwam deze Limburgse toch erg dicht in haar buurt. Faut le dire! Geste anti-Star! Tijd dan voor een voorproefje van de nieuwe plaat. En wie dacht dat het niveau zou dalen met de bijna zakkende zon, dacht fout. De nieuwe plaat wordt een nieuwe parel in haar best straffe discografie.
Waar Tabou swingde, zette L’amour Est En Toi een aan Stromae verwante zomerhit in wording in. “L’amour d’Axelle était partout”. Ook wie geen platen van haar kan uitzitten kon alleen bewonderend toekijken. Axelle la Belle wist van geen ophouden en leefde op in de Lokerse zon. En met haar een volle Kaai.
Lagen wij wakker van de komst van Craig David? Helaas niet, en Lambrini Girls ook niet. Wie deze band ooit live aan het werk zag weet wat we hiermee bedoelen. En toch kwam de brave – dat hopen we – man iets voorstellen dat TS5 heet. In het begin van de jaren 2000 was David alomtegenwoordig in de Britse r&b charts met Born To Do It als één van de snelst verkopende debuutplaten in de hitparade-geschiedenis. Vederzachte – zeg maar tenenkrullende – zang wordt hierbij gekoppeld aan voor sommigen onweerstaanbare UK Garage en hedendaagse r&b. Met TS5 wilde David zichzelf heruitvinden. Het komt er op neer dat hij live zang combineert met dj- en rap-activiteiten. Zijn laatste album Commitment uit 2025 wordt geprezen omdat het zijn tijdloze schrijfkwaliteiten verder benadrukt.
De aanblik was blits met een zelfverheerlijkende backdrop met dansende blokken waarin zijn naam en TS5 figureerden en dat werd ook op de dj tafel geprojecteerd. Hij zag er voorts in form en vrolijk uit en gelukkig toonvast. Voor de rest stond alles op tape en werd het een dj-set met flarden Destiny’s Child, TLC, Beyoncé en Justin Bieber, om er maar een paar op te sommen. Het publiek sprak hij liefkozend aan met ‘crew’.
Oké, de man kan een stukje pijlsnel rappen. Die paar 15 seconden voelden aan als de hoogtepunten in een set die voor de rest nagenoeg iedereen wat over zich heen liet gaan. De grote fan naast ons vormde hierop een uitzondering en was eigenlijk boeiender om te volgen. Walking Away werd op herkenningsgejuich onthaald en werd heerlijk gezongen. Voor de rest kon hij niet hard genoeg weglopen van de problemen in zijn leven.
The Rise And Fall waarin hij The Shape Of My Heart van Sting herwerkte was wel leuk maar net omwille van de dromerige weemoed die Sting eraan gegeven heeft. David profileerde zich als uitstekende zanger en publieksmenner maar langer dan een half uur was alleen aan de fans besteed. Het was hen echt gegund.
Wat een festivalganger allemaal moet doorstaan om een levende legende eindelijk aan het werk te zien, nietwaar? Maar kijk… Diana Ross dus, en het zou gebeuren. Een beetje afhankelijk van de geraadpleegde bron is het vrij aannemelijk vast te stellen dat haar band The Supremes uit de jaren ’60 zo goed als de best verkopende girlsband uit de geschiedenis is met méér dan 100 miljoen verkochte albums. Dit trio was oorspronkelijk een kwartet en heette aanvankelijk The Primettes, tot ze een contract bij Motown tekenden en van naam veranderden en Florence Ballard de bons kreeg. In 1969 verliet Ross de band en er was meteen geen sprake meer van The Supremes.
Deze hitparade-suprematie zette Diana in haar solo carrière echter met overdonderend succes verder. Zo won ze 7 American Music Awards, sleepte ze 11 Grammy nominaties in de wacht en kreeg ze een lifetime achievement award voor zowel The Supremes als haar solowerk. Voorts schreef ze 18 nummer 1 hits op haar conto, waarvan 12 met The Supremes. Heel erg benieuwd hoe een avondje in het gezelschap van deze souldiva zou verlopen. Diana Ross bracht ons back to the past en slingerde ons een halve eeuw terug in de tijd.
Het zouden vooral de sublieme Supremes hits zijn die het eerste deel van de show uit haar voegen deed barsten. En hoe! Diana komt uit Detroit en dat is een Amerikaanse stad en Amerikanen zijn niet vies van een stroperige vorm van patriottisme en zelfverheerlijking. Het optreden vatte aan met een filmavond. Een geanimeerd toekijkende Kaai zag een soort biografie in woord en beeld van de superster. Een gevaarlijk manoeuvre want hiermee legde ze de lat bijzonder hoog voor zichzelf. Als je uitpakt met je carrière in een voorfilmpje dan zet je maar beter een knalprestatie neer. Diana Ross deed veel meer dan dat. Ze was de regisseur van een tot de verbeelding sprekend optreden dat alle verwachtingen ruimschoots overtrof.
Toen de band het podium had ingenomen bleek dat ze een volledige voetbalploeg had kunnen opstellen en ruimte had voor vier wissels. De blazerssectie mooi in het wit rond de al even witte vleugelpiano, de bongoman en de drummer centraal en rechts de gitaren en de 4 backing vocals. De vrees van Axelle bleek ongegrond want alles werd live gespeeld en gezongen en de backings hielpen Diana waar nodig maar laten we de feiten benoemen. Diana Ross heeft op haar 82ste nog steeds een buitenaards mooie stem die het anderhalf uur probleemloos kan volhouden. Disco-motieven wisselden op de backdrop af met beelden van de jonge Supreme en dat waren eigenlijk beelden die het tijdloze karakter van de songs en van alles wat zich afspeelde extra onderstreepte. De focus lag op de muziek en dat werd duidelijk als Diana de band even deed halt houden. We keken niet naar een show waar alles geprogrammeerd was. Dat bleek ook uit de setlist die behoorlijk anders in elkaar zat als de voorbije shows. Diana In Motion komt maar drie keer langs in Europa, en de andere 11 shows zijn in de UK en in Canada en de States.
Dat I’m Coming Out de set opende was wel de evidentie zelve, het gebeurde met een lange intro en diva Diana verscheen in een kerstsfeerachtig galakleed met fonkeltjes en een pluimen boa. Vanaf Baby Love werd een kwartiertje Supremes in medley-vorm gespeeld. Vooral You Can’t Hurry Love en Stop! In The Name Of Love klonken memorabel. Het tempo lag hoog maar los van een akkefietje met haar microstatief bleek La Ross niet van haar stuk te worden gebracht en ze zocht vaak interactie met de fans uit de voorste gelederen. Niet alleen wij maar vooral zij zelf was volop aan het genieten van het spektakel dat ze samen met haar strak musicerende band liet bewonderen. Ross heeft een bedenkelijke reputatie van bitchy streken maar in Lokeren was ze de beminnelijkheid zelve en genoot ze voluit van haar band en de ontvangst.
Diana wordt ook wel The Boss genoemd, dat kan protserig klinken maar ze bewees eigenlijk al een halve eeuw dat niet alleen Bruce die term mag opeisen. Bovendien schreef ze in 1979 een nummer met die titel en het was in Lokeren heupwiegerige soulfunk van de bovenste plank. Iets later stond iedereen te dansen toen Diana de Kaai Upside Down zette en een Chain Reaction aan zwaaiende armen en gsm lichtjes ontlokte. Tijdloze nummers die het optreden definitief naar het vijfsterrendom verheven. Ook het downtempo en finaal lekker funky en fenomenale 50 jaar oude Love Hangover deed ons terug slingeren naar een kleurrijke tijd die nooit meer terugkeert. “I don’t wanna get over this sweetest hangover” kon evengoed over dit overheerlijke concert gaan.
Take Me Higher is de titeltrack van haar 21ste studioplaat uit 1995 en is typische ninetiespop maar uiteraard kon Michael Jackson niet ontbreken. Diana zong samen met hem Ease On Down The Road voor The Wizard Of Oz en kreeg bij zijn overlijden het voogdijschap over zijn kinderen. Het nummer baadt vooral in een typische Jackson-sfeer en meer moet je niet hebben om een optreden op hoog niveau te laten verder surfen. Tijd voor een passage langs de garderobe en Diana kwam terug als een feestelijke kanarie met bijhorende boa. De band zette een nummer in en Diana riep ‘hold it’. Tijd voor een emotioneel en tegelijk iets te Amerikaans scenario want Rhonda Ross Kendrick, haar 54-jarige dochter kwam Count On Me meezingen, een nummer waarin ze haar dankbaarheid uitte voor haar dochter die op tour zo hard zorg draagt voor haar bejaarde mama. Wees maar eens de dochter van één van de beste en meest succesvolle zangeressen aller tijden. Haar stem kon dus nooit in de buurt komen van Diana maar het toonde wel de familieband fijn aan. Ondertussen vulden familiefoto’s de backdrop.
We waren plots al bijna 75 minuten verder en de grandioze finale begon met zinderende versies van Ain’t No Mountain High Enough en Gloria Gaynors I Will Survive. Je zou haar kunnen verdenken van zelfingenomenheid en een drang naar het eeuwige leven maar het was eerder een ode aan iedereen die het leven omarmt en van dit concert een groots feest maakte. Toen ze het publiek aan het zingende woord liet was het echt wel kippenvel genererend. Dat publiek was naar Lokerse normen laaiend enthousiast in een geslaagde poging haar en haar 14-koppige band terug op het podium te krijgen. Het kinderlijke enthousiasme waarmee Ross – ondertussen in bling bling grijs getooid – aankondigde dat ze een kakelvers nieuw liedje, Freedom, heeft geschreven is misschien wel de ultieme reden waarom ze daar nog stond. Ross is en blijft een muzikaal dier en podiumbeest, maar een schoontje!
Muziek is haar leven en zij is gewoon één van de meest iconische figuren in de geschiedenis die symbool staan voor de schoonheid en eeuwigheid van muziek. De manier waarop ze haar band even in de spotlights zette was ook hartverwarmend. Diana Ross heeft een band rond zich verzameld waarvan je perfect zag dat ze zich rot amuseerden en dat straalde Diana ook af. De onvergetelijke nummers, stem en glamour looks konden maar één reactie ontlokken. Thank You!!! Als je na het optreden gegevens begint uit te wisselen met de mensen rondom jou, dan weet je dat je iets magisch hebt meegemaakt. Diana Ross was de auteur van This Magic Moment maar van bovenal een magische avond.