We wikken onze woorden: met All the Things levert Jim Cain eens te meer een straffe song af. Het nieuwe werk van de onvermoeibare Gentse songsmid, al geruime tijd het alter ego van Michiel Vaernewyck, bevestigt nog maar eens zijn talent voor sfeervolle, doorleefde songs.
De single zet de piano nadrukkelijk in de hoofdrol. Vanaf de eerste noten word je meegezogen in een late night tune die zich het best laat beluisteren wanneer de wereld stilvalt. De sfeer is intimistisch en melancholisch, zonder al te zwaar op de hand te worden — eerder troostend, alsof de song je zachtjes bij de hand neemt.
De vocals doen subtiel denken aan Matt Berninger van The National: warm, laag en licht breekbaar, met net genoeg rafelrand om te raken. Toch blijft het geheel onmiskenbaar Jim Cain — oprecht, puur en dichtbij. Dat Michiel alles zelf inspeelde, maakt het des te indrukwekkender. De arrangementen klinken doordacht en organisch, zonder overbodige franjes. Het is een knappe song, gaaf werk dat bewijst hoe sterk hij is in het creëren van een consistente sfeer met minimale middelen.
En misschien nog het mooiste detail: dit nummer was aanvankelijk nooit bedoeld om gereleased te worden. Dat maakt het des te bijzonder dat All the Things nu toch het licht ziet, zij het onder een schemerlamp. Eerlijk is eerlijk: lang niet slecht voor een song die bijna in de schuif was blijven stof verzamelen. Integendeel: het is een van die songs die bewijst dat Jim Cain nog lang niet uitverteld is.
“All The Things”, a home recording dating back to August 2025, talks about all the things that make you doubt past, present and future, and how they stop you dead in your tracks.