Tekst: Seppe De Potter
Samenwerkingen met Roméo Elvis zijn geen toeval meer. Ze functioneren als scharnierpunt tussen scenes, talen en publieken. Ook hier wordt die brug moeiteloos gelegd. Misschien iets té moeiteloos.
Met 133 bpm staat Another Chance strak gespannen. Het centrale motief herhaalt zich met de regelmaat van treinwielen op Belgische rails: constant, onafgebroken, zonder zijspoor. Geen spanningsboog, geen abrupte wending. Wat beweegt, blijft bewegen. Die cadans maakt het nummer onmiddellijk fysiek. Het lichaam haakt aan nog voor het hoofd zich vragen stelt.
De energie sluit aan bij de directe, efficiënte aanpak die we kennen van The Subs. Alles staat in functie van voortgang. Het deuntje fungeert niet als uitbarsting, maar als mechaniek. In nauwelijks tweeënhalve minuut wordt er geen ruimte gelaten voor omweg of ontsporing. Het spoor ligt vast.
Roméo Elvis zingt in het Frans via een old school microfoon die warmte en een zweem van melancholie toevoegt. Die klank lijkt uit een andere tijd te komen, alsof nostalgie wordt meegevoerd in een strak afgestelde machine. Hij kiest hier niet voor tekstuele dissectie of ironische profilering. De woorden fungeren als textuur, niet als richtingaanwijzer.
Wat opvalt, is wat uitblijft. Geen botsing tussen registers, geen spanning tussen talen. Engels en Frans bewegen naast elkaar zonder frictie. Dat levert samenhang op, maar geen breuk. De samenwerking schuurt niet. Ze draait. In een clubcontext zal dit zonder moeite blijven doordenderen. Herhaling wordt daar collectieve ademhaling. Buiten die ruimte blijft het traject lineair. Snelheid zonder richting blijft verplaatsing. De trein rijdt. Niemand stelt de bestemming in vraag.