Petit Jean – in feite Jan Asselberghs – is een slamdichter. Poëzie met veel emotie dus en veel interactie met het publiek. Teksten die raken of tenminste dat proberen te doen. In dit land zijn zowel Zwangere Guy, Yong Yello als Brihang de grote voorbeelden en dat zal wellicht altijd zo blijven. Bij het grote publiek toch, maar ook in de underground heb je massa’s artiesten die proberen om via deze weg het verschil te maken.
Ook Brusselaar Petit Jean laat zich meezweven op de beats en deelt zo zijn gevoelens met de mensheid. Het is ondertussen al zes jaar geleden dat hij Eenvoud schreef en het duurde evenveel jaren vooraleer hij de track durfde uit te brengen. Geschreven in de zomer toen mondmaskers het nieuwe normaal waren en waarbij we meer en meer egoïstisch begonnen te denken. We hadden de wereld niet nodig en afstand houden werd de nieuwe norm. Nooit zijn we naar elkaar toegegroeid, maar het leverde wel een heleboel artistieke geboortes op zoals dit nummer.
De coronazomer werd voor Petit Jean een ‘spirituele ontwaking’, een ‘ego death’ en een ‘mystieke ervaring’. Om het anders te zeggen: het ontdekken van de eenvoud. Als een bliksemschicht bij heldere hemel bestond plots voor heel even zijn ego niet meer, en voelde hij vreemd genoeg dat alles voor eeuwig oké was. Tijd en ruimte vervaagden en hij was enkel nog ‘het Zelf’.
Eenvoud is precies wat je van maatschappijkritische Nederlandse hiphop verwacht, ook al mist het net dat beetje meer. Maar desalniettemin een luisterbeurt meer dan waard voor de fans van het genre.