Het Kortrijkse post-metalcore zestal NOMAD werkt hard aan hun debuutalbum Oxygen, dat in maart het levenslicht zal zien. Op het album verhaalt de band in elke compositie over de dualiteiten des levens; de strijd tussen verstikking en verlossing of ook vernietiging en helderheid.
Breath werd al in november uitgebracht, de tweede single Desert Of Woe is nu ook een feit. En het werd een lekker beukende knaller, vol rauwe energie en brute kracht, maar ook zuinig bezaaid met atmosferische klanken en niet gespeend van de nodige emotie.
Uit het niets komen de gitaren aanzwellen, steeds wat luider, waarop de track meteen ontploft in een lekker vette groove, met dank aan die volle basklanken van Arne Van Doorne. Met ook dwingende drum-mokerslagen van Jason Saelens, heerlijk riff-werk van Bjorn Holvoet en Laurens Goeminne, met de krachtige keel van Mathijs Soreyn, die vol gevoel de longen uit zijn lijf en leden schreeuwt. Op de achtergrond zalige atmosferische keys van Dav Zeid Santy.

En zo neemt NOMAD je mee in de woestijn, met zand, zand en nog eens zand, zonder richting. Dwalend in het niets, zonder te kunnen ontsnappen. Dat en het gewicht van deze doelloze reis, hoor en ervaar je in dit tweede hoofdstuk van Oxygen…
De groove in Desert of Woe is eigenlijk onweerstaanbaar, en de energieke vibes nemen je zo mee in het verhaal. De gitaarmuurtjes zijn om van te smullen. En fijn hoe die ene catchy riff als goed pakkende cement werkt en het hele nummer draagt. Lekker knallende cinematische atmosferische post-metalcore is dit. Niet per se bijzonder origineel, wel heel erg goed gedaan. Fans van Avenged Sevenfold, Currents and Architects, Loathe of gewoon ook Deftones, zullen hier ongetwijfeld van smullen. NOMAD is een band om in de gaten te houden. En in maart kennen we de andere verhalen, met de release van Oxygen.