Wie tegenwoordig de moed heeft om naar het nieuws te kijken of een krant te lezen, heeft ongetwijfeld het gevoel dat de mensheid méér dan een beetje faalt. Gelukkig is er een klein deeltje – luisterend naar de naam Mankind, géén toevallige naamkeuze – dat ons toch een beetje hoop geeft. Alhoewel, dit vaderlandse kwartet behandelt in de teksten net thema’s als depressie, eenzaamheid en woede en angst tegenover het gebrek aan menselijkheid dat deze dagen de wereld lijkt te beheersen.
Zeggen dat een mens daarvan spontaan vreugdedansjes inzet, is zoals vragen aan een persoon met dwerggroei of hij ooit zinnens is om het wereldrecord hoogspringen aan te vallen. Maar het goede nieuws is dat Mankind middels snedige gitaarriffs en diepsnijdende teksten wel een gevoel van samenhorigheid weet te creëren tussen gelijkgestemden.
Met bandleden die elders hun strepen al ruimschoots verdiend hebben in bands als Hippotraktor, Cobra The Impaler, Bear, Arson en Strains, weet de liefhebber van de zwaardere genres meteen dat Mankind geen popbandje is.
Voor degenen die hen niet kennen, vergis je niet: dit is geen band die het moet hebben van een dubbele basdrum of loeiharde gitaren en pompende baslijnen die een schreeuwerige zang ondersteunen. Mankind rockt weliswaar bij momenten stevig maar de zanglijn is clean (en dus héél goed verstaanbaar) en de muziek onderscheidt zich door bijzonder gelaagde melodieën.
We moeten toegeven dat we destijds in eerste instantie zelf enigszins op het verkeerde been waren gezet door de adelbrieven die de heren konden voorleggen. We hadden het dan ook een pak harder verwacht. We hebben echter snel onze mening moeten bijstellen, het moet niet loeihard zijn om muilperen uit te delen.
Met Last Of Us leverden ze in 2023 een ronduit magistrale plaat af. Nu is er een ep op komst getiteld Triptych waarvan de single Hate de voorbode is. Zoals mag blijken uit hetgeen we hierboven al schetsten, is dit een song die niet de meest poppy of vrolijke signatuur draagt. Je wordt eerder ondergedompeld in een bad vol melancholie.
De titel Hate vraagt echter om een uitbarsting en het mag geen verwondering wekken dat er een opbouw is om u tegen te zeggen die uitmondt in een aanzwellende pletwals. De gitaarriedel waarmee het nummer opent, blijft de hele tijd weerkeren en nestelt zich echt als een oorworm onder je hersenpan. Met als resultaat dat het héél lang blijft hangen. Je moet het horen om het zelf gewaar te worden maar Mankind vormt de perfecte band om de somberheid rondom ons aan te kunnen. Hate komt dan ook net op tijd in deze woelige tijden om als een ware catharsis te fungeren.
Moet het nog gezegd dat de release van de ep Triptych op 15 mei nu al in vette letters in de agenda staat?!
