We hebben er zeer lang op moeten wachten, in feite zelfs té lang, maar hij is er: die derde single van Junkyardpool. Waren Bob en Bernaar twee singles waarop feilloos getoond werd dat pop en noise samen kunnen gaan en dat Junkyardpool best wel een radiovriendelijke band kan zijn, dan hoor je op Ramonès een heel andere band.
Niet alleen omdat dit nummer in het Nederlands gezongen is, maar ook omdat het drietal – tegenwoordig een viertal – met opgeheven hoofd en een zonder twijfel opgestoken vinger, met verve laat horen waar punk voor staat. Dat Junkyardpool een boontje heeft voor Nederlandstalige rock wisten we al een tijdje omdat ze live Wacht Niet Te Lang in hun set gooien en nu dus Ramonès waarin heerlijk gevloekt en gegild wordt.
Het kan bijna niet anders of namen als Kleinpunk of Maria Iskariot moeten vallen, maar het blijft vooral Junkyardpool. Maar dan anders!
