Ertebrekers blijven een glimlach op ons gezicht toveren, zelfs wanneer ze inzoomen op destructieve persoonlijkheidstrekken. Voor deze nieuwe single trekken Jeffrey Bearelle en Peter Lesage het besnorde en gezonnebrilde masker aan van de ultieme narcist. Een man die zonder verpinken over andermans grenzen walst, maar er heilig van overtuigd blijft dat hij altijd en overal de juiste keuzes maakt. In ieders belang, uiteraard. Maar vooral in dat van zichzelf. Hij ziet zichzelf als een gekwetste romanticus die maar niet begrijpt waarom de ander zo moeilijk doet. Dat zijn gedrag ondertussen steeds meer obsessieve vormen aanneemt, lijkt hem nauwelijks te deren. Het is een ongemakkelijk herkenbaar personage, dat de heren van Ertebrekers gelukkig met de nodige ironie neerzetten.
Hoewel het onderwerp een stuk serieuzer is dan we van het duo gewend zijn, hoeft dat gelukkig niet te betekenen dat we het dansen moeten laten. Met El Narcistico serveren Lesage en Bearelle ons opnieuw een heerlijk dansbare track in de inmiddels vertrouwde Ertebrekers-stijl. Lekker zweverige synths worden ondersteund door een funky, luchtige baslijn. Samen met een steady beatje brengt het geheel ons terug naar de met lichttegels beklede dansvloer van Studio 54. Linkerhand op de gekantelde heup, rechterwijsvinger verticaal in de lucht. De kostumering mag u er zelf bij bedenken.
De van soul doordrenkte stem van Bearelle wordt naar goede gewoonte afgewisseld met een vleugje parlando, ditmaal met een zwoele, diepe Italiaanse tongval à la Paolo Conte. Het zelfbenoemde ‘West-Vlitaliaans’ doet ons vermoeden dat de taalbarrière tussen het Italiaans en het West-Vlaams nooit meer is geweest dan een administratief misverstand.
Onlangs hoorden we Sting in een ouder interview opmerken dat het principe van ‘de brug’ steeds vaker lijkt te verdwijnen uit hedendaagse popnummers. Gelukkig houden Ertebrekers die aloude traditie hier in ere. El Narcistico neemt op dat punt een heerlijke afslag: even wijkt de song af van de vertrouwde groove, waardoor we kortstondig niet helemaal weten waar we het moeten zoeken. Om ons vervolgens weer veilig naar dat meezingbare chorus te leiden. Het is een kleine ingreep, maar wel eentje die het verschil maakt tussen een aangenaam dansnummer en een popsong die ook na meerdere luisterbeurten blijft hangen.
Met deze nieuwe single bewijzen Ertebrekers dat een ernstiger thema en een flinke dosis muzikaal vertier elkaar helemaal niet hoeven uit te sluiten. De jongensachtige branie en de tongue-in-cheekhumor zijn nog steeds prominent aanwezig, maar krijgen hier een iets donkerder randje. En dat levert een single op die ons tegelijk doet glimlachen, nadenken en bewegen. Wuk wil ne mens noh mêer?