Delve is zo één van die bands die tot voor kort niemand kende, maar na amper één single – het vrij fantastische Eclipse – er met gemak in slaagde om iedere undergroundfan die van zware muziekjes houdt over de streep te trekken. De eindejaarslijstjes spreken voor zich, om maar niet te spreken over de lovende woorden van bijvoorbeeld Jasper De Petter. Het is dan ook klasse!
Delve komt uit Sint-Niklaas en was een tijdje actief als Rhinestone. Niks mis met deze naam, toch kozen Tosh De Bock, Mattijs Stremes, Stijn Van Remoortel en Dylan Van Landighem ervoor om lawaai te maken als Delve. En lawaai maken ze!
Naar eigen zeggen te klasseren als post-metalcore – what’s in a name! – maar vooral willen ze emoties en agressie met elkaar combineren en dat lukt hun aardig.
Hun debuut Eclipse kwam letterlijk en figuurlijk binnen als een storm en dat zal met Beau niet anders zijn. De titel laat het misschien niet vermoeden maar deze single gaat over een manier van rouwen. Iemand kwijt raken die er nooit meer zal zijn en het intense verlangen om toch nog eens de klok te mogen terugdraaien. Jezelf bevrijden van een schuldgevoel dat je er niet genoeg bent geweest voor die persoon en dat blijvend ontroostbaar verlangen om die persoon nog een laatste keer vast te kunnen nemen of te praten.
Een vrij intens onderwerp dus en zo voelt de track ook aan. Let trouwens op de visuals van Rayokuma (VJ bij Doodseskader) die het nummer nog een extra dimensie geven. Beau is loeihard, maar tegelijkertijd ook zalvend, want soms kun je emoties alleen maar de baas door ze uit te spuwen, met of zonder scherven. Na amper twee singles nu al in het rijtje van de nieuwe Belgische metalgoden. Straf!
