Crony & Chum is de band rond broer en zus Niel en Sarah Verdeyen: ze maken catchy bluesrock, aangevuld met elementen uit hedendaagse indierock en folk. Met hun eerste single Lost by the Blues stelt de Tiense band zich voor aan de wereld. Hoewel de titel ons meteen richting rokerige blueskroegen en whiskyglazen stuurt, blijkt al snel dat Crony & Chum niet van plan zijn om er de hele avond te blijven zitten. De basis is onmiskenbaar bluesrock, maar daar wordt vrolijk aan gesleuteld. Een flinke scheut indie, wat folk, een catchy melodie en vooral een gezonde dosis goesting zorgen ervoor dat Lost by the Blues niet klinkt als een band die ergens vijftig jaar te laat op een festivalposter is beland. Er zit sowieso iets lekker ouderwets in de manier waarop de song wordt opgebouwd. Geen overdosis elektronica, geen productie die elk ademtochtje digitaal oppoetst, maar een band die gewoon een song wil spelen. En dat hoor je. De gitaren hebben korrel, de groove mag rollen en de melodie krijgt voldoende ruimte om zich vast te zetten.

Lost by the Blues klinkt verrassend fris. De productie van Mathias Stal, bekend van onder meer Ramkot, Alice Mae, ISE en Kids With Buns, houdt daarbij mooi het midden tussen rauw en radiovriendelijk. Maar uiteindelijk moeten de namen aan de kant en moet de muziek het woord voeren, en daar slaagt Lost by the Blues behoorlijk overtuigend in. Dit is geen poging om de blues opnieuw uit te vinden. Gelukkig maar, daar hebben we al genoeg experimentele laboratoria voor. Crony & Chum doet iets veel interessanters: ze nemen een vertrouwde muzikale taal en maken er een modern, hedendaags dialect van. Vooral maken ze er een song van die heel veel zin geeft om de band eens live aan het werk te zien.
Opvallend is misschien dat Luther Dickinson — jawel, die van The Black Crowes — de band persoonlijk vroeg om zijn support te verzorgen. Dat soort compliment krijg je niet zomaar in je brievenbus. Een eerste single die ons nieuwsgierig genoeg maakt om uit te kijken naar wat er nog uit de koker van Crony & Chum komt. Twee nieuwe inwoners in The House Of Blues die voorlopig nog lang niet van plan zijn om naar huis te gaan.