Op New England In Fall doet de band opnieuw waar ze al een tijdje goed in is: onweerstaanbare melodieën schrijven die stiekem een klein beetje pijn doen. De gitaren glanzen, de harmonieën zitten muurvast op hun plaats en voor je het weet neurie je mee met een nummer dat eigenlijk behoorlijk melancholisch is.
Na de sterke ep Headwind en een handvol fijne radiosingles blijft CMON CMON onverstoorbaar verder bouwen aan een catalogus die ergens tussen Teenage Fanclub, The Posies en een regenachtige autorit richting nergens zweeft. Samen met producer James Brown kiezen ze opnieuw voor songs boven spierballengerol. Groot gelijk.
De band noemt dit zelf hun meest novemberachtige nummer tot nu toe. Dat klinkt als marketingpraat, ware het niet dat ze deze keer gewoon gelijk hebben. New England In Fall voelt als een warme trui met slecht nieuws in de zak. Het klinkt heerlijk, maar ergens wringt er altijd iets.