Home Belgisch BELPOPMUSEUM : THE MACHINES (Frozen Faces)

BELPOPMUSEUM : THE MACHINES (Frozen Faces)

by Didier Becu

In ons Belpopmuseum verwelkomen we met The Machines wat meer bekende gasten, maar we hebben het over een iewat meer obscure song. Vreemd genoeg zijn de twee beste songs van deze Gentse band alleen maar op 7” verschenen, en niet op een lp. Uiteraard is er het sublieme debuut Money In My Wallet uit 1980 dat op Harvest verscheen (een sublabel van EMI waar meerdere Belgische bands in dat jaar hun ding op deden, zoals Machiavel, The Misters of Once More) en hun tweede single Frozen Faces. Ook deze verscheen op EMI, maar dan onder het sublabel Parlophone. Bij majors is het inderdaad soms moeilijk.

(c) : Parlophone

The Machines was één van de eerste bands die het label Belpop opgekleefd kreeg. Een term die bedacht werd door Gust De Coster, en die al deze bands een uitgebreid forum gaf in zijn legendarisch radioprogramma Vrijaf (je weet wel, de radioshow die begon met How Much Are They? van Jah Wobble). De aanvoer van Belgische muziek was toen enorm. Niet in het minst door de populariteit van de vrije radio waar Marcel Vanthilt een grote rol in vertolkte, en de Humo’s Rock Rally die vanaf 1978 alle (amateuristische) bands van Vlaanderen in één front wist te steken.

Op het einde van de jaren 70 werd Nestormartin opgericht, maar de naam van de gaskachel werd al gauw vervangen door The Machines en 1980 was dan ook het jaar waarin alles begon. Internationale bekendheid via een nummer (The Hustle) op Get Sprouts (een plaat die iedereen als cadeau kreeg toen hij een rekening opende bij de bank ASLK, en toen had iedere Belg daar een rekening!) en natuurlijk ook in hetzelfde jaar de Rock Rally winnen en Red Zebra, De Brassers en The Employees met lege handen naar huis sturen. Il faut le faire!

(c) : EMI/The Machines

Paul Despiegelaere, Marc Maes, Joris Angenon en Jan De Vos waren grootmeesters in het componeren van perfecte three minute popsongs, maar qua stijl waren ze nogal wispelturig. Iets wat je zeer goed merkt als je hun debuut A World Of Machines naast hun tweede Dots And Dashes legt. Op de eerste klonken ze dan ook als twee druppels water als The Beatles, wat wellicht kwam doordat de plaat werd opgenomen in de Abbey Road-studio’s. Dat was toen voor een Belgische band niet niks. Het leverde hun de superhits Don’t Be Cruel en (I See) The Lies In You Eyes op die onder het toeziende oog van gerechtsdeurwaarder Jo Van Backlé (zo ging dat toen!) een stevig plaatsje in de BRT Top 30 hadden.

Money In My Wallet, de eerste single van The Machines
(c) : EMI

Met de tweede plaat had Backlé een pak minder werk, want zowel de pers als het publiek gaven maar weinig gehoor aan de machinerie. Ten onrechte als je de plaat beluistert, maar het volk heeft nu eenmaal altijd gelijk zeker wat de verkoopcijfers betreft. Ook de platenfirma zelf zag niet veel brood meer in de band, en een jaar later kondigde Paul en zijn groep aan ermee te stoppen. In 1989  verscheen nog Jungle!, wat jaren eerder de opvolger van Dots And Dashes had moeten worden. Zonder veel gevolg, want België had in het begin van de 90’s oog voor andere idolen.

De band gooide uiteindelijk de handdoek in de ring. De Spiegelaere, die zichzelf liever Paul Mellow noemde, nam nadien als Mellow samen met Kurt De Waele (nu bij Red Zebra) twee cd-singles op maar ook hier bleef het succes uit.

Paul was vooral actief als producer voor bijv. Red Zebra, De Mens, Noordkaap en Mama’s Jasje, en ook als de bezieler van X!nk en qROCKmadam. Na een lange, slepende ziekte overleed Paul in 2013. Gitarist Joris Angenon probeerde het na de split met Alain Tant van Luna Twist als Onygo, maar belandde uiteindelijk aan de zijde van Coco Jr. van The Dinky Toys. Drummer Jan De Vos kwam dan weer een tijdje bij Derek & The Dirt terecht.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More