Home Belgisch BELPOPMUSEUM : POESIE NOIRE (Déjà Vu).

BELPOPMUSEUM : POESIE NOIRE (Déjà Vu).

by Didier Becu

Nooit sant in eigen land, en dat gold ook voor Poesie Noire die het nooit verder heeft kunnen schoppen dan wat bekendheid bij de zwarte frakkenbrigade, maar wie op de hoogte is van de vaderlandse muzikale geschiedenis weet niet alleen dat Poesie Noire één van de meest onderschatte bands in dit land is, maar ook dat dit trio de bakermat vormde van een genre dat de hele wereld zou veroveren, de new beat dus.

(c) : Jo Casters/Mostiko/Antler

Poesie Noire kreeg zowat elk label opgeplakt dat men maar vinden kon, en dat heeft alles te maken met het feit dat de band op zowat iedere plaat probeerde om zichzelf heruit te vinden. Het leverde hun misschien geen fortuin op, wel één van de mooiste Belgische muzikale cv’s. Poesie Noire bestond aanvankelijk uit zeven leden, maar het werden er al gauw drie. Van 1985 tot 1992 (en reken daar voor ons part ook maar de kortstondige comeback uit 2010 bij) zorgden Johan Casters, Marianne Valvekens en Herman Gillis voor muzikaal vuurwerk.

(c) : Jo Casters/Mostiko/Antler

In het jaar dat alles begon, 1985, verscheen hun eerste release: de mini-lp The Gioconda Smile waarbij de titeltrack, die je het best kan vergelijken met wat Anne Clark destijds deed, een newwavehit werd. Poesie Noire kun je bezwaarlijk luiheid of gebrek aan inspiratie verwijten, want bijna ieder jaar had het drietal een plaat klaar die vooral goede kritieken kreeg in de betere tijdschriften.

Poesie Noire in haar begindagen
(c) : Jo Casters/Mostiko/Antler

In 1987 kwam Tales Of Doom uit, de periode waarin Jo Casters voor zichzelf diverse alter ego’s bedacht. Zo werd hij één van de drie producers Morton, Sherman and Belluci die aan een waanzinnig tempo de ene new beat-hit na de andere uit hun mouw wisten te schudden. Taste Of Sugar, Beat Professor of Erotic Dissidents. Allemaal waren het bedenkingen van Casters, en dan hebben we het niet eens over andere projecten zoals het EBM-achtige In Sotto Voce waarbij Casters Ilya Dimitrijevic werd, en Herman zich het personage van Boris Mikulic aanmat.

(c) : Jo Casters/Mostiko/Antler

Voor Poesie Noire zelf bleef het grote succes evenwel achterwege, maar dat belette de drie niet om in 1990 één van de beste (Belgische) platen aller tijden uit te brengen: Love Is Colder Than Death. De plaat verscheen net als de meeste van hun releases op Antler, een label dat beheerd werd door Roland Beelen en Maurice Engelen van Praga Khan. Trouwens, mocht je de plaat niet hebben dan raden we je aan om op zoek te gaan naar de gelimiteerde dubbelaar want daar vind je naast een interview met Jo, ook vier extra (prima!) tracks op.

(c) : Jo Casters/Mostiko/Antler

Nadien verscheen nog Marianne. Het zou de laatste op Antler worden en voor één keer werden de vocals ingezongen door de Ierse Evanna Cosgrove die we later nog eens zouden horen op de (enige) plaat van TBX. Poesie Noire werkte al een tijdje samen met Ludo Camberlin (één van de belangrijkste producers uit de begindagen van PIAS) en samen met hem zou TBX moeten worden waar Poesie Noire nooit in slaagde: een internationaal groot commercieel succes. Uiteindelijk flopte het debuut Delirious dat uitkwam op Creastars Europe, het dance-sublabel van major EMI. Een plaat die wel zeer 90’s-dance klinkt, maar sommige nummers hebben sowieso de Poesie Noire-feel.

Het commercieel falen van TBX betekende evenwel dat Jo en zijn echtgenote Marianne een muzikale carrière achter de schermen zochten als A&R-verantwoordelijken bij Mostiko, het dancelabel van CNR dat populaire artiesten als Regi, Jessy, Armin van Buuren of Stan Van Samang onder haar hoede heeft.

Casters zelf scoorde twee monsterhits onder de naam Minimalistix (samen met Peter Bellaert en Steve Sidewinder) door twee klassiekers van Soft Verdict (de band van Wim Mertens) in een dancetrance-jasje te gieten.

Poesie Noire tijdens Sinners Day in 2010, één van hun laatste optredens
(c) : Xavier Marquis

Poesie Noire zelf maakte een kortstondige comeback in 2010 met The Sense Of Purpose. De geschiedenis leek zich voor Poesie Noire voor de zoveelste keer te herhalen, want de plaat werd geen succes, ondanks het feit dat je de zwanenzang van Poesie Noire als één van de sterkste new wave-platen van dit land mag beschouwen. Omdat Déjà Vu één van de weinige clips is die je van Poesie Noire kan vinden, kozen wij er hem als onze klassieker voor ons Belpopmuseum uit. En ook wel omdat die plaat waaruit de single komt (Love Is Colder Than Death) het nog eens verdient om in de kijker te staan.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More