Home Belgisch BELPOPMUSEUM : DE KREUNERS

BELPOPMUSEUM : DE KREUNERS

by Didier Becu

Een jaar waarin alles nog kon. Het was toen nog geen probleem om in je werkplek twee pakken groene St. Michels te zitten roken terwijl de secretaresse rechtover je met astma zat. Dat mocht toen! Een jaartal ook waarin de postbode het zich nog kon permitteren om het onder goedkeurend oog van de gemeenschap ladderzat de brieven rond te brengen. Ook dat hoorde erbij, maar het was tevens een periode waarin artiesten zonder aarzelen hun gedacht durfden te zeggen. De Kreuners bijvoorbeeld.

Jawel, De Kreuners. In de jaren 90 één van de bands die verondersteld werden om het niveau van Tien Om Te Zien een paar centimeter omhoog te tillen, maar in de jaren 80 makers van drie perfecte albums, en daar mag je van ons part ook die ondergewaardeerde vierde (Dans Der Onschuld) bij lappen. Deze laatste was trouwens gesponsord door Belga. Ook dat kon toen!

Maar wij hebben het nu over Doe Het Gevecht, een protestsong die op Natuurlijk Zijn Er Geen Alpen In De Pyreneeën stond (ja, wat een titel!) en ook als single uitgebracht werd. Een song waarop wijlen premier Wilfried Martens het mocht ontgelden. Geef toe een tekst als “We geven de koning aan Zaïre. Regering Martens aan de pieren. We gunnen de paus een laatste reis, maar dan richting paradijs.” Wie durft dat nog?

Achterkant van de single waarop de eerste drie platen worden gepromoot

En niet doodgezwegen worden, maar zonder talmen gedraaid worden op de radio met als gevolg dat het plaatje de eerste plaats van de Vlaamse Top Tien haalde. Ja, ook dat bestond toen. De tweede single uit de plaat (Kom Terug, Ik Mis Je) deed het een pak minder, maar dat is een ander verhaal. Net zoals dat van Het Rad Van Fortuin of Radio Donna (vraag het gewoon aan uw tante!)

Grootaers was inderdaad niet op zijn mondje gevallen. Nu ook niet in feite, maar vroeger een toonbeeld van wat brave anarchie is. In ongeveer dezelfde periode verscheen ook een solosingle van hem (Geef Me Werk) dat door Raymond Van Het Groenewoud was geschreven, en op de flipzijde in het slecht Frans was gezongen. Het was ook wat met die talen want de legende gaat dat de in Duitsland geboren Grootaers in het Nederlands moest zingen omdat zijn Engels niet om aan te horen was. Nu goed, het heeft de band uiteindelijk geen windeieren gelegd, ook al was er bij aanvang geen enkele platenfirma in een Nederlandstalige rockact geïnteresseerd. Grootaers, zelfverzekerd en arrogant zoals hij is, trok zich daar geen moer van aan en trok de Noordzee over om in Londen hun debuut Nummer Een te gaan opnemen. De rest is Belpopgeschiedenis op zijn schoonst…

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More