Dat een beer kan brullen is een wetmatigheid met een grotere zekerheid dan de relativiteitstheorie van Einstein. Dat de heren van Bear een zachtaardiger karakter hebben dan de liefste teddybeer, is dat ook. Zo sympathiek en toegankelijk naast het podium, zo ronduit verwoestend is het viertal op een podium! Slechts één principe geldt dan: alles moet kapot! En dat mag je gerust letterlijk nemen want een optreden van Bear eindigt steevast met een aanslag op alles wat zich on stage bevindt.
Bisnummers zijn bijgevolg uit den boze. Let wel, tegen die tijd is zelfs de geoefend headbanger al lang enige hernia’s rijker. Zelf zijn we sedert een ronduit legendarische doortocht op Alcatraz van de band enkele jaren geleden, volledig verslingerd aan hun verwoestende chaos. Snoeihard is een understatement bij Bear. De gitaarriffs die James Falck uit zijn mouw weet te schudden, zijn van een verbluffende snelheid. Het drumwerk van Serch Carriere moet je zien om het te geloven maar we hebben echt medelijden met het drumstel. De loodzware baslijnen van Dries Verhaert pompen het bloed sneller rond in je lichaam dan eender welke adrenalinestoot die je ooit kreeg. En dan is er de brutaal agressieve zang van Maarten Albrechts die klinkt alsof hij afstamt van een oneindige bloedlijn aan drill-sergeants bij de Special Forces.
De muziek van Bear is allerminst voor iedereen weggelegd. We hebben zelfs al menig liefhebber van zwaardere metalen horen verkondigen dat Bear een brug te ver is voor hen. Eén en ander valt ongetwijfeld te verklaren doordat de band weinig – om niet te zeggen geen – aandacht besteedt aan melodielijnen. Een “klassieke” Bear song lijkt doorgaans eerder een aaneenschakeling van riffs dan dat je er een duidelijke structuur in ontdekt. Of anders gezegd: chaos overheerst. Vanzelfsprekend is het georkestreerde chaos want dat de heren als een geoliede machine op elkaar zijn ingespeeld mag duidelijk zijn. Dit komt op Metastatic extra naar voor – we durven denken op het volledig komende album – aangezien alles live is opgenomen. Om dan zo immens strak te klinken, faut-le-faire!
Een titel als Metastatic (vrij vertaald: uitgezaaid) verraadt al enigszins dat Bear als vanouds de zwaardere thema’s in het leven niet uit de weg gaat. Het opent met – hoe kan het ook anders – een vingervlugge gitaarriff waarna bas en drums invallen op hun eigen pompende wijze. Maarten Albrechts voegt zijn typerende rauwe brul toe maar eerlijk is eerlijk, Metastatic verrast door een behoorlijk melodieus refrein waar de samenzang bijzonder fris en catchy klinkt.
Berekende chaos? Is er ongetwijfeld nog steeds en Bear zou zichzelf oneer aandoen als er niet weer enkele brutale hooks verwerkt zouden zijn maar dit is wellicht één van de meest melodieuze composities die ze ooit voortbrachten. Euh, vóór fans van Pommelien zich plots geroepen zouden voelen Metastatic een luisterbeurt te gunnen: beware of the bear’s agressive growling! Voor fans van Bear: nog héél even geduld voor het album Anhedonia verschijnt, we weten nu al dat dit een bom van een schijf zal zijn!
