Net iets minder dan een jaartje na de veelbelovende ep Reveries, heeft de Mechelse singer-songwriter Iason Passaris, die we natuurlijk beter kennen als Argonaut, met The One Searched For, zijn langverwachte debuutalbum klaar. En toch zal het wat langer dan een jaar duren eer we de volledige plaat te horen krijgen (medio juli pas). Want Argonaut brengt de komende vijf maanden telkens duo-singles uit, zodat de muziek van The One Searched For mondjesmaat tot bij de luisteraars komt.
Sinds een paar dagen is Sway/ Drift beschikbaar, het eerste duo uit de plaat, en beide composities doen alvast het allerbeste vermoeden voor het album.
Sway is een allereerste mooie traktatie uit The One Searched For. Een dromerige, meanderend zachte ballade. Lichtjes bezwerend dreigende dronerige zachte keyboardklanken leiden de song in, een gitaar tokkelt zachtjes en intimistisch, terwijl we op de achtergrond nog atmosferische keys horen. En dan wordt de melomaan verwend met Passaris’ aparte, zachte, mooie warme stemgeluid. “You won’t make it stay, cause he’s starting to sway”, klinkt het mysterieus.
Terwijl de song verder lijkt te meanderen, komt er een variatie op het thema en ontwikkelt zich ook een lichtjes dramatisch tafereel. “There is blood on your collar and it’s dry, it’s dry. Your eyes move rapidly. Wake up, it’s time…” Welk drama speelt zich af, wat maakt de verteller mee?. Zijn dat strijkers op de achtergrond?
Machtig hoe Passaris’ stem mooi kan uithalen, steeds net op het gepaste moment.
De song deemstert weg terwijl dat zachte, dronerige geluid bij de start van het lied nu steeds luider en dreigend klinkt en zo abrupt de compositie beëindigt. Meesterlijk mooi, deze Sway!
De klankkleur van Drift is ook bijzonder, heel erg warm ook. De tonaliteit en sfeerschepping is vrolijker, ei zo na zomers zelfs. Centraal staan het fraaie akoestische gitaarspel, met amper hoorbare arrangementen en de stemmenpracht van Passaris en dat van diens vrouwelijke tegenspeelster, wiens identiteit ons voorlopig onbekend is. De samenzang is bijzonder mooi, en de song is erg fraai geïnstrumenteerd, hoe sober ook, rijk in alle eenvoud. En het zijn hem, net als bij Sway, die details die ertoe doen.
Passaris’ gitaarspel doen ons bij momenten denken aan dat van Boudewijn de Groot, maar evengoed daagt Steve Hackett op in onze beleving. Maar dat heeft dan misschien eerder te maken met de rijke variatie in deze twee composities, stuk voor stuk juweeltjes. Een beetje miniatuurtjes van prog rock anthems durven we stellen zelfs.
Sway zou zomaar even onze favoriet van de plaat kunnen worden. Al hebben we nog acht songs te gaan natuurlijk de komende weken en maanden. Spannend!
The One Searched For exploreert de queeste van zingeving in een steeds verder individualiserende samenleving, twee parels uit dit duistere conceptalbum, geproducet door Ruben Lefever (Float Fall) zijn bij deze een feit.
Heel benieuwd naar die volgende acht songs, van een potentiële kandidaat voor de eindejaarslijstjes van 2026. Ja, zo voelt dat aan. Nu al! Maar goed, luister en oordeel zelf!