Home ReviewsAlbum Reviews TROPICAL FUCK STORM – Braindrops (Joyful Noise)

TROPICAL FUCK STORM – Braindrops (Joyful Noise)

by Hans Vermeulen

We spoelen even terug naar het jaar 2008 toen we via via getipt werden over een boeiende band uit het Australische Perth, The Drones genaamd. Hun vierde plaat, Havilah, lag op ‘endless repeat’ toertjes te draaien. Artpunk-psych alternative rock is de redelijk complexe benaming voor wat het koppel Gareth Liddiard en Fiona Kitschin uit hun gitaar en bas puurden.

Acht jaar en twee platen later werd de band op non-actief gezet. Een droevige zaak, ware het niet dat het duo een jaar later een al even opwindende band boven de doopvont hield. Een groep die opereerde vanuit het 3500 km verderop gelegen Melbourne ( 36 uur met de auto als je de highway A1 neemt). Die band kreeg de geweldige naam Tropical Fuck Storm. Een groepsnaam die perfect aantoont wat kan worden verwacht, met name iets dat we doorgaans geflipt of geschift plegen te noemen. Vorig jaar verscheen de debuutplaat A Laughing Death In Meatspace. Een plaat die alleen onze eindejaarslijst niet haalde omdat we ze op dat moment nog niet hadden gehoord.

Tropical Fuck Storm (c) : Flightless Records

Alternatieve indierock voor mensen die minstens twee diploma’s in de afstudeerrichting ‘complexe muziekstromen’ kunnen voorleggen. Een vereiste om mee te zijn met hun verhaal? Absoluut, maar je kan je ook gewoon laten overmeesteren en bedelven onder hun drang naar ontdekking en averechtse ritmes. Vooral live is Tropical Fuck Storm (TFS voor de vrienden) een ervaring, dat is niet het minst omwille van de inbreng van drumster Lauren Hammel en vooral de ravissante en uitermate getalenteerde Erica Dunn, een gitariste die werd weggeplukt bij onder meer Harmony en MOD CON.

Vandaag is het de grote dag, de dag van de release van opvolger Braindrops. Lost Tropical Fuck Storm de torenhoge verwachtingen in? De chaos op de hoes voorspelt alvast dartele capriolen en openingsnummer Paradise valt meteen in alsof we middenin een liveconcert van de band zitten, op een moment waarop Liddiard en Dunn het tempo lamleggen met een valse spaarzame gitaar. Liddiard staat al jaren in de topranking van de beste Australische gitaristen, en dat merk je op de Tropical Fuck Storm-platen heel goed. Vervelende solo’s zijn gelukkig zijn ding niet, met zijn gitaar de ritmesectie van zijn band op het verkeerde spoor brengen des te meer. In de tweede minuut haalt de song uit en explodeert de sound, niet in het minst geruggensteund door de typerende meerstemmigheid van Erica en Fiona. Neil Youngs Crazy Horse is nooit ver weg. Diepe bassen en een lijf-aan-lijf gevecht waarbij het ene moment Erica Dunn het lijkt te halen, maar Gareth slag om slinger de song in een kronkelende slangenbeweging weer naar zich toetrekt om dan in een Bermuda-driehoek te verdwijnen. Weergaloos.

The Planet Of Straw Men laat de andere sound van de band horen. Een pulserend Afrikaans aandoend ritme met hypnotiserende percussie, een jengelende gitaar en de aan de B52’s verwante vocale uithalen van Dunn en Kitschin.

Erica mag dan single Who’s My Eugene? (met hilarische clip) inzingen, een zomers heupwiegende indierocksong waarop ze echt uitblinkt want ze kan niet alleen verdomd goed met gitaar en keyboards overweg, maar haar zangkwaliteiten mogen er ook zijn. “You didn’t drown in the water while the dollars fell like rain”, zingt ze met overtuiging terwijl de indierockgitaren haar om de oren slaan.

Tropical Fuck Storm (c) : Flightless Records

Live is Tropical Fuck Storm dus een heuse openbaring. Pieter-Paul van Raketkanon stak zijn bewondering eind mei niet onder stoelen of banken. Vooral de nummers waarbij alles door elkaar lijkt te lopen met meerstemmigheid, Afrikaanse ritmes en duellerende gitaren zijn bijzonder straf. Zo is The Happiest Guy Around zo’n onweerstaanbare rockhymne die iedereen van de front to the back aan het dansen brengt. Experimentele avant-garde in de stijl van This Heat en Evil Superstars. Briljant! Ook het titelnummer en tevens vooruitgeschoven tweede single Braindrops  herhaalt dit kunstje en steekt zelfs meerdere tandjes bij. Beter dan dit kan deze band echt niet worden. Een amalgaam van stijlen waarbij een sfeer van broeierigheid in een immens spanningsveld wordt losgelaten. De explosies nemen we er graag bij.

Tussenin etaleert het verstilde Maria 62 Liddiards poëtische gaven want hoe heerlijk is deze “A seagull swoops, the moon anchored offshore. You’re like a dream in which I have not slept for weeks. I’ve been sending a search party after every word you speak”.

Pijnstillers hebben we niet meteen nodig maar Aspirin biedt toch een welgekomen rustmomentje. Een lichte drum in galop en een dartele overstuurde gitaar dienen als klankbord voor een bedaard verhaal dat Liddiard lijkt voor te lezen. Desert Sands Of Venus is een opmerkelijk nummer want dit refereert aan de sound die onze held, David Bowie, op Low uitvond. Meer bepaald Warszawa lijkt hier als inspiratiebron te zijn gehanteerd. Ook de beklemmende sound van Maya Derens Meshes Of The Afternoon flitst voorbij. Nauwelijks bekomen van dit angstaanjagend moment en slotnummer Maria 63 (de tijd gaat snel, daarnet was ze nog 62) dient zich al aan.

Liddiard gaat hier de Nick Cave-toer op, met overtuigend succes, want dit nummer van bijna 8 minuten laat ons geen seconde los. Niet in het minst omwille van de bijtende tekst: “She weren’t staying to thank no Russian tank. None of her sisters got away. Some wound up turned into lampshades while the rest burned at the stake”. Muzikaal ontplooit zich aan het eind een sound die nieuw is voor Tropical Fuck Storm , een vreemdsoortige mix tussen The God Machine en wat The Sisters Of Mercy aanvingen met Gimme Shelter. Het nummer valt op Pink Floydiaanse wijze dood met een gitaareruptie vermomd als vliegtuigcrash. Het leven kan toch simpel zijn hé.

Tropical Fuck Storm (c) : Flightless Records

Wat opvalt is dat Braindrops slechts met mondjesmaat haar geheimen prijsgeeft. Eerste luisterbeurt? Rommelig. Tweede luisterbeurt? Vermoeiend. Derde luisterbeurt? Echt wel wijze nummers. Vierde luisterbeurt? Geniaal!! Nadien leg je de plaat elke dag op en onderzoek je of ze toch niet toegevoegd gaan worden aan de line-up van Sonic City in november.

Braindrops is natuurlijk geen hapklare brok, maar weinig bands brengen tegenwoordig nog muziek die tijdloos, vernieuwend en opwindend klinkt. Tropical Fuck Storm doet dit alle drie en overtuigt met een dijk van een plaat. Sinds vandaag te verkrijgen bij de naar meerwaarde zoekende platenboer. Kopen die handel! En ja, er staat een penis op de hoes afgebeeld…

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More