Home ReviewsAlbum Reviews THE DIVINE COMEDY – Office Politics (PIAS)

THE DIVINE COMEDY – Office Politics (PIAS)

by Didier Becu

Sinds 1989 gedroeg Neil Hannon zich met The Divine Comedy anders dan de rest. Kleine hitjes zoals Something For The Weekend en National Express zorgden er wel voor dat de band wat met Britpop geassocieerd werd, maar wie de discografie van de Noord-Ieren kent, weet dat dit geenszins het geval is. Niet dat Hannon geen popsongs zou kunnen schrijven. Au contraire, maar door de bijzondere eigen aanpak kan je Hannon als het muzikaal enfant terrible van Ierland beschouwen.

Gemakkelijke platen heeft The Divine Comedy nooit gemaakt, maar steeds met succes. Hun vorige (en elfde!) studioplaat Foreverland waarbij Hannon er plots bij liep als Napoleon deed het meer dan aardig in de Britse charts en ook bij ons kwam de band hiermee opnieuw in de belangstelling.

Voor hun nieuwste Office Politics heeft The Divine Comedy alweer nieuwe horizonten opgezocht. Qua teksten blijft het allemaal Hannon zelve, het net niet spotten met jan modaal die zich bekommert om zijn huisje en tuintje. Maar muzikaal gaat de band wederom op avontuur. De hoes lijkt zeer sterk op Penthouse And Pavement van Heaven 17. Deze synthpopband wordt niet alleen vernoemd in Psychological Evaluation, ook maakt de elektronica zijn intrede bij Hannon. Maar het mag ook funky zoals in Absolutely Obsolete waar Chris Difford van Squeeze op mee speelt en waarbij het wel lijkt alsof de Noord-Ier naar Jungle Fever van onze eigen The Chakachas heeft geluisterd. Terwijl The Life And The Soul Of The Party een (jawel) soulkantje kreeg.

Dit is de cover van het debuut van Heaven 17, vergelijk zelf!

Queuejumper opent vrolijk en is misschien qua poppy factor de ideale singlekeuze, maar het is zeker niet de beste track. Hannon laat zich in zijn sarcasme gaan over het kantoorleven en alles wat daar rondhangt. Er is de typische gentleman-zang van Hannon en met daartussen vooral veel beeps van synths. De stijlbreuk met de vorige kon niet groter, want hoewel je op Office Politics nog een paar “klassieke” Divine Comedy-composities kan vinden, is dit een synthplaat geworden. Niet dat The Divine Comedy plots de nieuwe Duran Duran is geworden, maar in Infernal Machines horen we zelfs een vleugje industrial. Zeer ongewoon voor The Divine Comedy dus.

Hannon spaart de medeburger in zijn teksten niet. Norman And Norma kan niet harder prikken. Maar tussen de kneepjes door is ook bijv. Feather In Your Cap dat je kan beschouwen als “zo’n typisch Hannon-liedje”.

De achttien tracks op deze cd zitten verpakt in een dubbelaar, want er is een extra disc met daarop de piano-demos van de musical Swallows And Amazons waar Hannon de nummers voor schreef. De titel zegt het, Hannon op een piano. Hier is het meer een kwestie van de aanhouder die wint, want bij momenten net iets te saai.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More