Home ReviewsLuminous Gold The Clash London Calling (CBS Records 1979)

The Clash London Calling (CBS Records 1979)

by Rudi De Bleser

London Calling is het derde studioalbum van The Clash. Het werd als dubbelalbum uitgebracht in de UK op 14 december 1979 door CBS Records, en wordt dus 40. Het album wordt algemeen beschouwd als het eerste post-punk album, vanwege het breder scala aan muziekstijlen en tekstuele thema’s. Hoewel het overduidelijk een verrijking en een tweede adem in hun werk vormt, werd deze ontwikkeling door puristen met afgrijzen aanschouwd.

London is drowning and I live by the river

Joe Strummer en Mick Jones bouwden op London Calling een brug tussen traditionele punk en post-punk dankzij hun groeiende belangstelling voor reggae, rockabilly, ska, New Orleans R&B, pop, en lounge jazz. Thema’s zijn sociale vervreemding, nucleaire dreiging, werkloosheid, rassenconflicten, druggebruik en de spanning van de liefde. Het album verkocht meer dan vijf miljoen exemplaren wereldwijd. Het staat op acht in Rolling Stone’s lijst van The 500 Greatest Albums of All Time.

De eerste opnames gebeurden in afzondering in de Vanilla Studios, met covers in verschillende genres. Tijdens deze zomerse repetities hervond de band, na een doodlopende periode, geleidelijk aan zijn muzikaal vertrouwen. Drummer Topper Headons vaardigheden waren aanzienlijk gegroeid, waardoor ze veel meer genres aankonden. Mick Jones componeerde en arrangeerde een groot deel van de muziek en Joe Strummer schreef de meeste teksten. Guns Of Brixton was een van de eerste opnames, gezongen door bassist Paul Simonon. Hij twijfelde aanvankelijk aan de tekst, maar werd door Strummer aangemoedigd.

In augustus 1979 begon de band aan de definitieve opnames in de Wessex Studios. Het album werd opgenomen gedurende een periode van vijf tot zes weken, met veel nummers in één of twee takes. De meeste nummers gaan over Londen, in een arrangement van stedelijke verhalen en personages. Maar ook de Spaanse Burgeroorlog, consumentisme en het ongeluk in een kernreactor in Three Mile Island in Pennsylvania, in maart 1979 waren inspiratie.

Op de voorkant van het album staat een foto van bassist Paul Simonon die zijn Fender Precision Bass op het podium van The Palladium in New York City stuk sloeg. Fotografe Pennie Smith wilde oorspronkelijk niet dat de foto werd gebruikt. In 2002 werd hij nochtans uitgeroepen tot de beste rock-‘n-roll foto aller tijden, vanwege “het totaal verlies van controle”.

Het artwork was een eerbetoon aan het ontwerp van Elvis Presley’s titelloze debuutalbum. Hoewel London Calling werd uitgebracht als dubbelalbum, werd het verkocht voor de prijs van een enkel. CBS weigerde eerst een dubbelalbum, maar gaf uiteindelijk toelating voor een gratis bonus 12-inch. Uiteindelijk werd dat een tweede elpee. Soms hebben de platenmaatschappijen wel een punt: de bonusplaat is veel minder sterk.

In 2004 werd een Legacy Edition met een extra cd en dvd uitgebracht met The Vanilla Tapes, de eerste versies van alle nummers. Je hoort duidelijk dat er nog veel werk aan was. De definitieve versies zijn veel strakker, rijker en melodieuzer. Op de dvd staat The Making of London Calling, een film van Don Letts. In 2013 werd nog een elpee replica op twee zwarte cd’s uitgebracht, een aardigheid. Telkens wel met uitstekende klank (remastered).

Het titelnummer is wellicht het ultieme Clash nummer geworden door de onverwoestbare strakke riff en de hallucinant sterke tekst. Een mokerslag, meteen gevolgd door het feministische Brand New Cadillac. Jimmy Jazz verzacht de sfeer met een geraffineerde filmische, gefloten melodie. Ska, soul, blazers en prachtige duetten stuwen Hateful en Rudie Can’t Fail voort. Klassiekere rock vind je dan weer in Spanish Bombs en het eerbetoon aan acteur Montgomery Clift, The Right Profile. Lost in the Supermarket is de scherpe analyse van zielloos anoniem consumentisme en contrasteert scherp met de sociale spanning tijdens de rassenrellen in Guns of Brixton. De basis is de klassieke baslijn van Paul Simonon en het nummer werd vaak gesampled, oa door Beats International in Dub Be Good To Me.

De bonusplaat laten we buiten beschouwing, ze bevat behalve de versie van Revolution Rock niet echt memorabele songs. Als enkel album zou London Calling zo goed als perfect zijn, maar als dubbelaar is het net wat veel. Hetzelfde geldt min of meer voor Sandinista, maar daar hebben we het later over.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More