Home ReviewsAlbum Reviews SHANNON LAY – August (Sub Pop)

SHANNON LAY – August (Sub Pop)

by Hans Vermeulen

Sub Pop heeft smaak. Dat bewezen ze 30 jaar geleden al met Nirvana’s Bleach, en een maand geleden met METZ’ Automat. Dit doen ze nu over met de gloednieuwe plaat August (releasedatum 23 augustus) van Shannon Lay. De oranjeroodharige folkzangeres uit Los Angeles heeft in 4 jaar tijd wel al een paar platen bijeengeschreven, aan inspiratie geen gebrek dus.

In haar jeugd luisterde ze naar Backstreet Boys en The Spice Girls en speelde ze voetbal. Op haar dertiende stopte ze met sport en volgde muziekles en omdat ze met haar energie geen blijf wist, nam ze de gitaar ter hand en volgde lessen. Aanvankelijk was ze geobsedeerd door Ben Kweller. Maar genoeg geschiedenis, even luisteren naar wat ze deze maand augustus te vertellen heeft.

“Coming from the Northside, I do not see the answer. I cannot feel your breath”. Meteen met de deur in huis met Death Up Close, een parel met een gejaagde gitaar, haar zweverige, bloedmooie stem en een spaarzame saxofoon. Halverwege een break en aanzwellende blazers die haar stem weer op gang trekken. Knap openingsnummer.

Single Nowhere presenteert dezelfde soort asociale teksten als “Nowhere soon, soon we’ll get to nowhere. And we’ll talk to no one, and not meet them”. Hierin haalt ze uit zoals ook Angel Olsen dit kan. Felle tempowissels, een gedreven folkgitaar en een warm geluid. November klinkt terecht herfstiger en is dus spaarzamer. Meteen zet dit haar prachtige stem in de oranje verf. Hebben we dit jaar al een mooiere nachtegaal aan het werk gehoord?

Als fervent liefhebber van noisy soundscapes worden we toch altijd keihard in onze ziel getrapt als we een breekbare Shannon bezighoren tijdens een nummer als Shuffling Stoned. Verstild gitaargepingel, een beklijvende stem en dus een parel van een song. We worden er week van. Shannon gunt verveling geen kans want ze houdt de nummers kort, gebalde precisie gepresenteerd op een bedje van rozengeur en maneschijn. Zo is Past Time al voorbij voordat we dit zinnetje in deze review getikt hebben.

Wild vormt hierop de spreekwoordelijke uitzondering. Zachte indierock met een op Chelsea Wolfe gebaseerde zwartgalligheid en een gitaar die dwingend, mysterieus en imponerend werkt. Het titelnummer laat haar stem weer primeren met een opzettelijk valse viool die de springerige gitaar en percussie van de wijs brengt. Boeiend nummer.  Shannon groeide op in de buurt van Redondo Beach en laat de kustlijn graag voorbijschrijden in haar songs. Sea Came To Shore is een typische singer-songwriterparel waarbij de viool het geheel een flinke klassieke toets bezorgt. Het mag ondertussen al duidelijk zijn dat Shannon Lay van variatie houdt en dit houdt het voor de luisteraar boeiend.

De volgende tracks zijn voorbehouden voor de typische “getormenteerde vrouw met gitaar”-barkruk op een donker podium in een gezellig oud cafeetje. Sunday Sundown geniet hier onze voorkeur. Het slotnummer, The Dream, met feeërieke zanglijnen en een psychedelische gitaar, is een droom van een song. Past bij November en is tegelijk hartverwarmend en beklemmend. Zoals August wondermooi en beklijvend is.

Unconditional is onze liefde voor Shannon Lay niet, maar zelfs bij een zomerse 23 graden weet ze ons toch maar mooi te raken met deze stilistisch perfect en verrassend fris van de lever aanvoelende indiefolkplaat.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More