Home ReviewsAlbum Reviews ROLLING THUNDER REVUE: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese

ROLLING THUNDER REVUE: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese

by Rudi De Bleser

Vanaf deze week op Netflix: de muziekdocumentaire over Bob Dylans tournee Rolling Thunder Revue (1975–1976). Samengesteld en gemonteerd door niemand minder dan Martin Scorcese die al meermaals samenwerkte met Dylan. In 1978 regisseerde hij The Last Waltz over het laatste optreden van Dylans begeleidingsgroep The Band. Nadien regisseerde hij ook No Direction Home, over de beginjaren.

Netflix vertoont de documentaire als eerste en kondigt hem aan als ‘een combinatie tussen een concertfilm, een muziekdocumentaire en een koortsdroom’. Scorsese combineerde concert- en archiefbeelden, oude en meer recente interviews (met zowel echte als fictieve personages) en fragmenten voor Dylans filmproject Renaldo & Clara. Het is alleen niet helemaal duidelijk welk fragment waar thuis hoort en zo blijken er om onduidelijke redenen enkele fake interviews in te zitten (de producer en de filmmaker bijvoorbeeld), maar eigenlijk voel je wel meteen aan dat er iets scheelt met die gasten.

Zoals bij No Direction Home werden de meeste interviews afgenomen door Jeff Rosen, de manager van Dylan. Sommigen werden al eind jaren 2000 geïnterviewd. Zo zien we acteur en toneelschrijver Sam Shepard, die in 2017 overleed. Dylan zelf komt ook aan het woord met enkele snedige opmerkingen over bijna iedereen. Ook deels fictief. Ik heb minstens drie verklaringen genoteerd over de oorsprong van Rolling Thunder.

Er bestond genoeg beeldmateriaal van de Rolling Thunder Revue, want Dylan had de hele tournee opgenomen en er al een mystieke verhaallijn aan toegevoegd: zijn vier uur durende Renaldo and Clara. Die film vereist een tamelijk open blik van de kijker. Het pleit voor Martin Scorsese en zijn team dat hij al dat materiaal heeft doorploegd om er de beste beelden uit te halen en er een klare lijn in te brengen. Het tempo, en de afwisseling tussen interviews en concertfragmenten, is net goed om de meer dan 2u30 durende documentaire vlotjes uit te zitten.

Er zijn veel korte interviews met de deelnemers aan de revue. Onder hen onze persoonlijke favoriet Scarlet Rivera. Zij werd met haar vioolkoffer op straat gespot door Dylan, wat meteen leidde tot een geïmproviseerde nachtelijjke auditie die uitmondde in een optreden met Muddy Waters. Dylan wordt helemaal lyrisch over haar en vertelt dat ze altijd een koffer bij had met daarin sjaals, beeldjes, boeken, een zwaard (!) en een slang. Inderdaad een “scorpio sfinx, in a calico dress” met een bolhoed, indrukwekkende eyeliner en prachtige kleren. Ze houdt stand met helder vioolspel, terwijl de rest uitfreakt. Luister naar One More Cup of Coffee, Isis en Oh sister, en huil. “Ze hadden allemaal schrik van Scarlet, maar ik bleef zoveel mogelijk in haar buurt”, aldus Bob. And who am I to disagree?

In het begin van de film zien we het ontstaan van de Revue in een folk café waar verschillende beginnende kunstenaars optreden. Het lijkt helemaal Inside Lewynn Davis van de Coen Bros. Prachtige beelden van een jonge Patti Smith, die een aangeschoten versie van The Archer & His Sister brengt en de tent op stelten zet. We zien haar ook een koortsige uitleg aan Dylan geven, en dat voor iemand wiens bekendste bootleg I Never Talked to Bob Dylan heet.

In de hotelkamer legt een even ravissante Joni Mitchell de akkoorden van Coyote uit aan de meester, die er niks van begrijpt. Sharon Stone vertelt dat Dylan haar imponeerde met een nummer dat hij speciaal voor haar had geschreven: Just Like A Woman. Al snel bleek dat het nummer al 10 jaar oud was. Ze kon er toch nog mee lachen.

Met Joan Baez spreekt hij losjes en heel direct over hun relatiebreuk en waarom ze beiden met iemand anders zijn getrouwd. En in het nieuwe interview zegt hij: “Joan en ik konden samen zingen terwijl we sliepen” en “in mijn slaap hoor ik haar zingen”. Het is inderdaad om kippenvel van te krijgen als ze samen I Shall Be Released en zelfs Blowin’ In The Wind zingen.

Met Allen Ginsberg bezoekt hij het graf van Jack Kerouac en samen bespreken ze enkele citaten uit On The Road in een vuurwerk van slimmigheden. De arme Ginsberg mocht na een tijdje geen gedichten meer op podium doen om dat het publiek ongeduldig werd. Niettemin zien we hem nog performen voor een bejaardenclub die Mahjong speelt en tot tranen toe wordt ontroerd.

Er hoort ook een 14-delige cd box bij met volledige concerten, repetities, zeldzame covers en wat je ook maar had gewenst. Veel kenners zijn al helemaal euforisch, maar bij een eerste beluistering hoorde ik alleen rommelige, onafgewerkte versies van telkens weer dezelfde songs, met rare zanglijnen, veel kabaal in de achtergrond en treurige geluidskwaliteit.

Enerzijds pleit het voor Dylan dat hij zijn songs telkens weer opnieuw interpreteert en anders uitvoert. Maar hier is het veel te vaak een soort “electric humpa”. Het helpt ook niet echt dat hij (en alle achtergrondzangers) de tekst eerder roept dan zingt en bijna elk woord beklemtoont. Live is dat allemaal nog te pruimen, net als in de film, maar op plaat niet echt. Muzikaal zijn het hier de vrouwen die de boel recht houden. Het siert Dylan dat hij al die vrouwen inviteerde en zelf de hele tijd aan het stuur van de bus zat.

In de hemel is geen Dylan, daarom noemen ze het de hemel.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More