Home ReviewsAlbum Reviews RIDE – This Is Not A Safe Place (Wichita)

RIDE – This Is Not A Safe Place (Wichita)

by Didier Becu

Eindelijk is hij er dan: de zesde lp van Ride, hoewel de band rond Mark Gardener en Andy Bell het liever als hun vierde lp zouden zien. De shoegazelegende (om niet te schrijven -uitvinder) uit Oxford hebben immers twee klassiekers op hun naam staan (Nowhere en Going Blank Again), maar ze hebben ook Carnival Of Light (door hun smalend Carnival Of Shite gedoopt) en Tarantula die zo zwaar op de maag lag, dat de band een paar weken na de release besloot om de stekker uit te trekken.

In 2017 verscheen het langverwachte comeback-album Weather Diaries. Een meer dan aardige plaat die overschaduwd werd door die andere shoegaze-terugkeer die alles van Ride deed verbleken. Slowdive dus. Ondertussen is er van de band rond Rachel Goswell en Neil Halstead jammer genoeg al weer geen sprake meer, en moeten de shoegazefans het zien te rooien met de nieuwe van Ride.

Ride

Nou ja, shoegaze. Het typische mijmerende stemmetje van Gardener blijft wel typisch voor Ride en er staan ook nog altijd songs op die met verve het etiket van dreampop verdienen (de recente single Clouds Of Saint Marie of het prachtige Jump Jet), maar voor de rest is This Is Not A Safe Place psychedelische indiepop met een paar uitstapjes naar 60’s-Britpop, noise en zelfs krautrock. Of Ride nu een band is die verschillende horizonten opzoekt of het opnieuw niet meer weet? We zijn er eerlijkheidshalve nog niet uit, feit is dat wie hoopte op een herhaling van Nowhere of Going Blank Again zich hier aardig de vingers mee zal branden.

De opener R.I.D.E. is ondanks zijn titel a-typisch Ride. Een intro-achtige song die noise en krautrock combineert. Dat laatste horen we vooral in Repetition waardoor het viertal nog maar eens hun comfortzone verlaat, terwijl we in Kill Switch een verslavende fuzzgitaar horen die weggeplukt lijkt uit een Sonic Youth-album.

Natuurlijk is Ride ook een band met een liefde voor de 60’s. Dat konden we al horen op hun derde langspeler of in het feit dat Andy Bell na de Ride-split bij Oasis terechtkwam. De eerste single Future Love heeft inderdaad wel wat weg van The Beatles. Fifteen Minutes is een überheerlijke niemendalletje dat perfect werkt als je on the road bent, en bij Dial Up lijkt het wel of de band zich een baan probeert te zoeken tussen Nick Drake en Syd Barrett.

Of het een plaat is die de bakken in zal gaan als klassieker is een moeilijk te beantwoorden kwestie, feit is dat het viertal op This Is Not A Safe Place alles uit de kast heeft gehaald om zichzelf niet te herhalen en dat kun je niet van alle oude helden zeggen.

Ride staat in de Trix op 29 januari.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More