Home ReviewsLuminous Gold RIDE – Nowhere (Creation)

RIDE – Nowhere (Creation)

by Didier Becu

Shoegaze. Weinigen die het weten, maar het was een spotnaam die uitgevonden werd door Britse journalisten. Het was Sounds die de term voor het eerst gebruikte toen ze het over Moose hadden. De NME die niet om een term verlegen zat, was er als de kippen bij om ook het woord te gebruiken. De oorsprong ervan dien je zeer letterlijk te nemen, want men bedoelde dat de gitaristen meer met hun pedaleffecten bezig waren dan met wat anders. Aartsvijand Melody Maker kon niet verder dan eveneens een benaming voor dit soort bands te gebruiken en zij kwamen met “the scene that celebrates itself” op de proppen. Het mag duidelijk zijn, de shoegazescene was niet meer dan één of andere categorie die verzonnen was door de Britse journalisten. Hype them and knock them down zoals dat heet. Het aantal shoegazebands dat voor de bijl ging voor de vlijmscherpe pen was niet bij te houden: Chapterhouse, Medicine, Adorable, Curve, The Telescopes, Kitchens Of Distinction en zo kunnen we er nog wel een paar verzinnen. Briljante bands met één gemeenschappelijk pijnpunt: eens hun debuut er was (als het zo lang duurde) werden ze neergesabbeld door de pers. Drie groepen hebben de dans ontsprongen: My Bloody Valentine, Slowdive en Ride. Niet zo zeer omdat ze gespaard waren van gefrustreerde journo’s, wel omdat hun muziek op één of andere manier even invloedrijk was als pakweg (we wegen de woorden niet af) die van The Beatles.

Cover van Nowhere

De opkomst van de shoegazebands is te situeren in het begin van de jaren 90, het tegengif tegen de Britpoprage die zijn opmars begon en de grunge die in Amerika alsmaar populairder werd. Toen Nirvana in 1991 met Nevermind de wereld veroverde, waren de meeste shoegazeband al bezig de overgebleven meubelen aan het redden. Net zoals alle hypes was de shoegaze vliegensvlug zijn adem kwijt. Vreemd genoeg is het Amerika die tien jaar later het genre zou herontdekken. Slowdive en Ride die tien jaar eerder verguisd werden, doken plots op als één van de meest invloedrijke bands uit de gitaarpopgeschiedenis. De vraag naar een reünie werd alsmaar groter, en tot ieders vreugde kwamen Slowdive en Ride terug bijeen. Een kat mag een kat genoemd worden, Slowdive overtrof Ride op ieder vlak. De vraag is alleen of er nog een tweede comebackalbum van Slowdive komt. Wat Ride betreft alleszins wel. Ride is al vijf jaar terug en na Weather Diaries zijn ze er binnenkort met This Is Not A Safe Place. Luminous Dash blikt terug op de platen van Ride…

De geschiedenis van Ride begint in 1998 wanneer Andy Bell, Mark Gardener, Laurence “Loz” Colbert en Steve Queralt besluiten om een groepje te vormen. De jongens die elkaar op de kunstacademie van Oxford hebben leren kennen, jammen er maar wat op los en brengen zoals tienduizenden andere bandjes ook een demo uit die ze in de slaapkamer hebben opgenomen. De vier versieren de support act van de Soup Dragons die toen niets voorstelden en toen nog garagepoppunk maakten. Eén van de cassetjes komt in de handen terecht van Jim Reid van The Jesus & Mary Chain die onder de indruk is en het doorgeeft aan Alan McGee van Creation. De Ride-geschiedenis is al in volle glorie…

In een tijdspanne van iets meer dan een half jaar brengt Ride drie ep’s uit: Ride, Play en Fall. Het tijdstip kon niet beter, want indiebands hadden niet alleen het voordeel van de airplay die John Peel bood of de hype van de Britse muziekkranten die op het hoogtepunt van hun succes stonden, maar er was ook de televisie. Op MTV had je 120 Minutes en toen Ride voor het eerst de doordringende klanken van Drive Blind op het destijds razend populaire Snub TV liet horen, wist de helft van alternatief Groot-Brittannië dat Ride de te volgen shit was. Het was ook rond dat tijdstip dat Ride voor het eerst in België zou spelen, een alles verschroeiende set van 25 minuten in de Ancienne Belgique als voorprogramma van The House Of Love.

In oktober 1990 was het dan zo ver. Een plaat met op de cover een blauwe golf, en net alsof een blinde moet je de hoes betasten om te weten dat het een plaat van Ride was. Je zag het niet, maar je hoorde het wel. Shoegaze op zijn best. Nu nog beschouwen velen Nowhere samen met Loveless van My Bloody Valentine als de beste shoegazeplaat ooit. Het is vooral een rauwe plaat. Acht songs staan erop, alleen Dreams Burn Down van de drie ep’s haalt het debuut

De opnames waren een ramp. De band zorgde er werkelijk voor dat hun producer Marc Waterman in een depressie geraakte, waardoor uiteindelijk Alan Moulder achter de knoppen zat. Moulder maakte van Nowhere een zeer directe plaat van. Het klonk rommelig perfect en zweefde vaak tussen destructie en perfecte dreampop. Het verschil tussen de lawaaierige opener Seagull en de intense pracht van afsluiter Vapor Trail kon niet groter. Een groep die alle richtingen op kon en de toekomst voor zich had, maar jammer genoeg bij hun tweede plaat Going Blank Again struikelde over datgene waar ze alles aan te danken hadden: de persjongens…

Op 16 augustus verschijnt This Is Not A Safe Place op 29 januari 2020 staat de band in originele bezetting in de Trix. In een volgend artikel hebben we het over die tweede (geniale, maar onterecht de grond ingeboorde) plaat.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More