Home ReviewsAlbum Reviews RIDE : Going Blank Again (Creation)

RIDE : Going Blank Again (Creation)

by Didier Becu

Het begin van de jaren 90. Populairder is de Britse muziekscene nooit geweest. De NME en de Melody Maker gingen als zoete broodjes over de toonbank, en ook de maandbladen Vox en Select waren gegeerd bij de indiefans. De Britse alternatieve scene had zijn sterren ontdekt, en wekelijks (om niet te zeggen dagelijks) had de journos wel een next big thing klaar, vaak nog voor ze iets hadden uitgebracht. Vraag het maar aan Menswear. In het noorden van Engeland was er de baggy scene met voorop de Happy Mondays, in Londen had je Suede en Oxford had Ride. De fakkel in de universiteitsstad zou vliegensvlug overgenomen worden door Radiohead die volop bezig was met haar debuut Pablo Honey, maar in het begin van de jaren 90 was er nog iets wat men in de pers al smalend de shoegazescene doopte. Slowdive had haar eerste drie ep’s uit en Ride had op datzelfde Creation-label ook Nowhere uit.

Het debuut van Ride kon op goede kritieken rekenen, en de acht songs zorgden ervoor dat Ride het noise-etiket opgeplakt kreeg. Dat ze op hun tweede plaat ook invloeden zouden laten horen van bijv. de Beach Boys had niemand verwacht. Zeker niet toen Leave Them All Behind in 1992 uitkwam, een 8 minuten durende gitaartrip die onverwachts de Engelse top tien binnen strompelde. De volgende single Twisterella liet echter een heel ander beeld van de band zien: dat van de pop. Een teken aan de wand dat Ride schoon genoeg had van het shoegaze-imago. De single sloop eventjes Top Of The Pops binnen, maar ging zo goed als onopgemerkt voorbij. Kortom, het zag er niet al te goed uit voor de opvolger van Nowhere.

Shoegazebands en een tweede album gaan moeilijk samen. Souvlaki van Slowdive werd (ten onrechte) neer gesabbeld door de pers en My Bloody Valentine had meer dan tien jaar nodig om met de opvolger van Loveless over de brug te komen. Ride deed het wel. Hoewel ook zij ten strijde moesten trekken tegen de bikkelharde critici, blijft Going Blank Again misschien wel het beste Ride-album aller tijden, al was het maar omdat het viertal op hun tweede plaat diverse muzikale paden wilde betreden.

De samenwerking met Alan Moulder op hun debuut was hun goed bevallen, en dus gingen ze opnieuw met hem als producer in zee. Net zoals ze dat met Seagull op Nowhere deden, lieten ze ook hier met Leave Them All Behind de luisteraar in een zee van gitaren verzuipen. Maar toch klonk het minder ruw, zeker omdat het onmiddellijk gevolgd werd door Twisterella. Ride was een band die verliefd was op muziek, niet op een genre die ze cadeau hadden gekregen van hippe schrijvers.

Achteraf bekeken kan je het uitbrengen van Twisterella als single wel beschouwen als een strategische fout. Ride was voor de doorsneefan nu eenmaal The Stone Roses niet. De single werd een flop en de platenmaatschappij besloot dan ook om geen singles meer uit het tweede album te trekken. Doodsjammer, want de tien titels op Going Blank Again waren songsgewijs Ride op zijn sterkste. Not Fazed schuurt tegen de soul van Booker T & The MG’s aan, en Chrome Waves is zonder meer het mooiste wat Ride ooit gedaan. Minstens even innemend als Vapor Trail, maar op dat moment had de wereld geen nood aan synthesizers bij Ride.

Het ingenieuze Mouse Trap had nooit op Nowhere kunnen staan, want op deze plaat ging Ride op zoek naar nieuwde uitdagingen en bouwde het voor de eerste keer verschillende lagen in zijn muziek. Misschien is Going Blank Again simpelweg op het verkeerde moment uitgebracht. De band waar iedereen het op dat moment over had was Nirvana. De Britse tijdschriften keerde hun eigen idolen de rug toe en het waren plots mannen als Evan Dando en Courtney Love die op de cover prijkten. Zelfs Factory ging over kop, alle ogen waren naar Seattle gericht en Ride was daar één van de slachtoffers van. Aan de songs lag het niet, Time Of Her Time galmt meer dan twintig jaar nog even spetterend uit de speakers als toen.

Maar het was meer dan dat alleen. Wie nu naar Going Blank Again luistert weet waarom Andy Bell later bij Oasis zou belanden, meer Britpop kon het niet. In het geniale Time Machine zitten er in de intro zelfs flarden dubreggae verwerkt. Kleurrijker en meer avontuurlijk kon het klankenpalet niet, zonder het echt te willen had Ride de poorten van de shoegaze veel ruimer gemaakt. Ride was een groep die op zoek was naar zichzelf, maar had op dat moment niemand in de buurt om hun hand vast te nemen, ook al mag Going Blank Again achteraf bekeken gerust in het lijstje van de 100 beste Britse albums ooit worden gestopt.

De band was op dat moment moe, en Bell geeft later toe dat ze zich kapot hadden getourd.
Afsluiter OX4 voelt zelfs aan als een afscheid. “Never been so far away. Just lost the last thought in my head, what happens now? Some fantasy you’ve been. Pick up the pieces in my mind, I’m going” zingt Mark Gardener. Het is bijna letterlijk te nemen, want het was het laatste shoegazelied dat de Ride-fans te horen zouden krijgen. In 1994 waren er plots andere kapers op de kust, Oasis en Blur hadden het voor het zeggen, en voor dagdromers of shoegazers was er toen in Groot-Brittannië al lang geen plaats meer.

Op 16 augustus verschijnt This Is Not A Safe Place op 29 januari 2020 staat de band in originele bezetting in de Trix. In een volgend artikel hebben we het over Carnival Of Light, de Ride-plaat waar niemand naar wilde luisteren.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More