Home ReviewsAlbum Reviews RIDE – Carnival Of Light (Creation)

RIDE – Carnival Of Light (Creation)

by Didier Becu

We schrijven 1994. Van shoegaze is al lang geen sprake meer. De dood van Kurt Cobain in april dat jaar zorgde er nog meer voor dat de Amerikaanse scene de absolute prioriteit van de Britse pers werd. Het is ook het jaar dat Engeland muzikaal overhoop gegooid wordt door het debuut van Oasis. Toeval of niet, maar de Manchester-band zit op hetzelfde label van Ride die in 1992 aan de lijve mocht ondervinden dat journalisten niet altijd vrienden zijn. Oneerlijk, want het lauw onthaalde Going Blank Again is zonder twijfel de beste plaat van Ride, ook al werd dat later recht gezet. Maar het kon nog erger…

De pers- en fanaandacht voor Ride was toen al ferm verminderd. Stonden het viertal twee jaar geleden nog met Leave Them All Behind op Top Of The Pops, dan wist de band uit Oxford dat ze nu uit een heel ander muzikaal vaatje moesten tappen om de muziekfans opnieuw bij de kraag te kunnen grijpen. Alleen was Carnival Of Light een net iets te grote verandering voor de overgebleven Ride-fans.

Je merkt de verandering al bij de het bekijken van hoes. De psychedelische foto toont duidelijk dat dit een serieus album moest worden. Ride wist van zichzelf dat ze een goede livegroep waren, maar zelf vonden ze dat ze dat tot nu toe nog nooit op plaat hadden bewezen. Volgens Mark Gardener in Uncut wist de band op voorhand dat de pers niet mals zou zijn voor de nieuw gekozen richting, maar op dat moment had de band nu eenmaal zin om muziek te maken die zijn inspiratie haalde uit Amerikaanse West Coast-platen zoals Love, in zekere zin The Doors en absoluut de muziek van de Byrds. Het feit dat Jon Lord van Deep Purple te horen was op de keyboards op opener Moonlight Medicine zegt eigenlijk alles over Carnival Of Light.

Achteraf bekeken is Carnival Of Light niet eens zo’n slechte plaat. Nu beweert de band zelfs dat ze best trots zijn op de plaat en dat heel wat fans treuren om het feit dat hun huidige setlist het zonder songs uit de derde plaat moet zien te doen, toch werd de lp door de vier heren omschreven als “Carnival Of Shite”. Veel had te maken met producer George Drakoulias (bekend van zijn werk met de Black Crowes). Het liep voor geen meter tussen de producer en de band, en na heel wat geharrewar werd Drakoulias (de enige song met hem achter de knoppen was de cover van The Creation How Does it Feel to Feel?) ingeruild voor John Leckie. Samen met Nigel Godrich die later zou samenwerken met volgens velen de beste band uit Oxford ooit: Radiohead.

Het feit dat How Does It Feel to Feel? als single werd uitgebracht, toonde de crisis aan in Ride. Een compleet a-typische Ride-sound die meer in het verlengde ligt van Ocean Colour Scene en Paul Weller dan het shoegazegenre waar zij één van de pioniers van waren. Er was ook een afstand tussen Mark Gardener en Andy Bell. De eerste helft van de plaat werd door Gardener geschreven en sluit enigszins aan bij de sfeer van Going Blank Again, maar de songs van Bell die de tweede helft vulden toonden aan dat de gitarist zin had in iets compleet anders. Iets wat we twee jaar later zouden ontdekken met zijn eigen project Hurricane #1 en nog meer op het einde van de jaren 90 als bassist bij Oasis.

De eerste single van Hurricane #1

We geven het toe, het is jaren geleden dat we deze Carnival Of Light nog eens uit de kast hebben gehaald. Een Ride-klassieker zal het nooit worden, daar is het net een iets te schizofrene plaat voor. Platen die het (voorlopig) verval van een band aankondigen hebben het altijd moeilijk om over de sloot te geraken, maar ook al is dit de allerminste blijft het een degelijk werk van een grootse band. Treuren hoeft niet, in 1994 was er sowieso toch geen plaats voor shoegaze. Wel stond het in de sterren geschreven dat Ride niet lang meer zou blijven leven, maar dat het tijdens de opnames van hun vierde plaat zou gebeuren, zag niemand aankomen…

Ride (c) : Joe Dilworth/Photoshot/Getty Images

Op 16 augustus verschijnt This Is Not A Safe Place en op 29 januari 2020 staat de band in originele bezetting in de Trix. In een volgend artikel hebben we het over de vierde plaat…

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More