“Enkele nieuwe songs over vrolijke miserie en matige levenskeuzes”, zo kondigde Rich Widows, zichzelf omschrijvend als Mechels baardige punkorkestje, hun jongste ep Sharon aan. Op deze voortreffelijke ep pakt het vijftal opnieuw gul uit met hun aanstekelijke gruff punk met veel hoekige riffs en heerlijk beukende meezingers. Grauwe gitaar à gogo: check, vette bas: check, bonkende drums: check, koortjes: check, sterke melodieën: check!
Het cheeky, aanvankelijk slepende dan heerlijk versnellende, lichtjes Excessives-achtige Ghost of A Pinball Wizard, opent de debatten op Sharon. En we horen er ook die onvolprezen vibe van Paranoiacs in. Een instant favoriet is zonder twijfel Sharon, I. Heerlijke vibe, geweldige gitaren, zalig zenuwachtige drums. Het refrein, met een hoog meezinggehalte, komt aan het einde van de song. Een song met veel variatie in amper drie minuten. Met het hilarische slot: “Someone has been in my room and taken my beers away from my room?”, allicht tot Sharon, die repliceert: “I don’t think so, darling”.
Memories is nog zo’n instant favoriet. Leuke koortjes en een geweldige funky break in de compositie. “But I remember everything” wordt geweldig krachtig en overtuigend gezongen/ gescandeerd. En met machtige gitaarsalvo’s erop volgend, waarop het refrein herhaald wordt.
Waar het vijftal zich schatplichtig acht aan Jawbreaker, Pegboy en Dillinger Four, horen we dat hier en daar zeker in hun muziek die ze zelf gruff punk noemen, maar dus ook in Memories en zeker ook bij de geniale heerlijke poppunk van Roaches met hoog meebrulgehalte, waarbij we spontaan denken aan Paranoiacs en Star Visitors (die andere geweldige band van Hans Stevens).
De ep wordt overtuigend besloten met een hoekig Die in The Fire, nog zo’n topper. Misschien wel een song die Jawbreaker op hun conto had willen schrijven. Ha! Een vette baspartij, bonkende drums, gulle gitaren, opnieuw bronstige vocals. Of hoe met deze beukende knaller dit heerlijk feestje van net meer dan vijftien minuten wordt beslecht. Voor de nerds: de ep duurt vijftien minuten en een seconde. Een heftig én melodieus kwartier dat veel te snel om is. Maar niemand die je tegenhoudt om Sharon opnieuw een spin te geven, toch?
Al sinds 2017 timmert Rich Widows aan de weg. De sleet zich er overduidelijk nog lang niet in, want met Sharon leveren Tijl, Acki, Bolle, Robin en Ari opnieuw een potig visitekaartje af, in glasheldere prompte productie en met een vibe die je doen hunkeren naar liveshows van deze band. Checken!