Home ReviewsAlbum Reviews PREOCCUPATIONS – Preoccupations (Jagjaguwar Records)

PREOCCUPATIONS – Preoccupations (Jagjaguwar Records)

by Didier Becu

De plaat van Preoccupations is inderdaad al een tijdje uit, maar nu pas door deze jongen ontdekt (ja, waar is dat zweepje?), en als je mij vraagt één van de beste, om niet te zeggen dé, postpunkrelease van het afgelopen jaar!

Echt verwonderlijk is dat niet, achter Preoccupations schuilen immers de heren van Viet Cong. Een naam die blijkbaar zo in slechte aarde viel, dat de Canadese noisepopband het met een minder aanstootgevende naam opnieuw diende te proberen.

Gelukkig is het alleen de naam die gewijzigd is, de muziek klinkt nog even rauw en ongepolijst als vroeger. De titel van het openingsnummer kon men niet beter kiezen: Anxiety. Angst is inderdaad het overheersende gevoel dat over je heen kruipt als je deze benauwende, claustrofobische postpunk hoort.

Niet alleen de aandoenlijke, klagende en tegelijk dreigende, stem van Matt Flegel knijpt je strot dicht, het venijn zit hem ook in de details. Preoccupations heeft dus (god zij dank!) niets te maken met de (postpunk) van Editors of White Lies. Hits scoren hoeft niet, alles klinkt alsof het in een of andere afvallige schuur is opgenomen, en tussen de vele (niet altijd gemakkelijk doordringbare) lagen ontdek je bijv. creepy synths die op één of andere manier wel thuishoren op Closer (zonder dat Preoccupations, op de attitude na, ook maar één seconde op Joy Division lijkt).

Negen songs lang sleuren de doemdenkers je in een macabere wereld vol verderf mee. Als je de stem van Flegel hoort lijkt het wel alsof hij alle beschikbare whisky uit de drankkast heeft opgezopen. Een doorleefde stem van een man die waarschijnlijke alle donkere gangen van het leven is gepasseerd. Veel moed haal je er als luisteraar niet uit, het is en blijft een zeer zwart plaatje. Wel een zeer originele, en dat komt vooral door de vele stijlwisselingen. Zo moet je maar eens luisteren naar het complete geschifte Memory dat je eerst naar de afgrond begeleidt, en net op het moment als je valt, word je opgetrokken door een hoopgevende discobeat, of iets wat daar voor moet doorgaan.

Je wilt toch vergelijkingen? Wel die kans gunnen we je niet. Er zit gewoon zo veel in Preoccupations verwerkt dat dit gewoon niet mogelijk is: de jonge U2 (toen ze inderdaad nog goed waren) of het maffe geluid van Thee Oh Sees. Een plaat die alles in zich heeft: de kilte van de postpunk, de warmte van de psychedelica en zelfs flarden minimal wave (soms doet Preoccupations je wat denken aan Coldcave).

Preoccupations zorgt voor geen seconde adempauze, het gedroomde bastaardkind van Captain Beefheart en Gang Of Four en zo veel meer! Juist, veel te laat besproken op deze pagina’s, anders zat die zeker in deze jongen zijn eindejaarlijstje!

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More