Home ReviewsAlbum Reviews POTTERY – No.1 (Partisan Records)

POTTERY – No.1 (Partisan Records)

by Hans Vermeulen

Het is er het weer voor, dus steek de tuinslang nog maar wat dieper in jouw opblaasbaar zwembadje, en bestel  online 10 kg ijsblokjes want het zal nodig zijn na het beluisteren van de debuut-ep van  het vijftal uit Montreal dat luistert naar de bespottelijke naam Pottery. De angst viel ons als een bedwelmende hittegolf om de plakkerige hals als de originaliteit ook ver te zoeken bleek bij het betitelen van deze eersteling. Of vindt u No.1 gewoon grappig, het kan zomaar?

Ook deze keer is niets wat het lijkt want zet jullie schrap voor een klein Canadees meesterwerkje. Partisan Records wisten vorige maand perfect wat ze deden want dit is straffe kost! De opnameduurtijd overspande simpelweg slechts twee nachten, de nummers werden kurkdroog live op tape gezwierd en zorgen voor een spaced-out jamgevoel en een broeierige cocktail van het beste wat postpunk, pop en psychedelica te bieden hebben. Of dacht u dat het toeval is dat dit kwintet al mocht openen voor Parquet Courts, Thee Oh Sees en Viagra Boys?

Smooth Operator komt meteen binnengewaaid alsof we bijna anderhalf uur ver zijn in een opwindende liveshow. Jammend en croonend met verwijzingen naar Elvis Presley om dan crescendo als een hogesnelheidsstrein het hazenpad richting indierock te kiezen. Denk aan het beste van het vroege R.E.M. en meng dit met Parquet Courts. Spell is verpakt als spannende Kaiser Chiefs met de voet op het gaspedaal.  De eerste moshpit is auditief een feit met het verdomd aanstekelijke Hank Williams. “Hank Williams does speed for the first time and this is what it feels like”. Er mag dus al eens gelachen worden als deze Canadezen een liedje aanheffen.

Lady Solinas catapulteert ons wel erg ver terug de tijd in, meer bepaald naar de psychedelische The Piper At The Gates Of Dawn-sound van een slordige halve eeuw geleden. Pottery kruidt dit met een brok Franz Ferdinand en rondt dit indrukwekkende nummer af met een briljant staaltje krautrock. Niet onlogisch dat we ons ondertussen all Worked Up voelen.

Bovenvermelde band Thee Oh Sees komt dan aangewaaid in The Craft, strakke indierock met hoekige gitaren en ritmeveranderingen die ons fel om de oren slaan. Of hoe een korte debuutplaat, een ep’tje van 7 nummers ons toch van de zomersokken kan blazen. Lifeline Costume is het slotnummer, een wervelende epiloog die al het fraais van hierboven extreem uitpuurt en ontegensprekelijk één van de beste songs is die we dit jaar al gehoord hebben. Acht ‘fucked up’ minuten lang brengt Pottery waarin ze kennelijk met gemak grossieren: psychedelische sixtiespop mengen met krautrock en indierock. Superlatieven schieten tekort. Temperatures are rising! Lifeline Costume is dat soort nummer waarvan je wil dat het nooit eindigt. Pottery leg je dus gewoon op in ‘endless repeat’. U weze gewaarschuwd.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More