Pickery Performance is de absolute eerste langspeler van Patches. Zes jaar geleden zagen we Lotte Lauwers, mevrouw Patches, voor het eerst aan het werk met haar solowerk in het Gentse café De Loge. Naast haar solowerk bouwde Lotte een veelzijdig parcours uit. Ze was vast lid van Porcelain id, speelde met haar band Sweats op Pukkelpop en Sonic City en stond als backing vocalist op het podium met Arsenal. Na drie jaar stilte kwam Patches vorige herfst terug aan de oppervlakte met de drie singles Asking For A Friend, Get Back en Right Mind. Invloeden die vroeger zeker hoorbaar waren komen nu minder aan bod. Waar voorheen veel Aldous Harding en Lana Del Rey doorschemerden klinkt het nieuwe album een pak minder elektronisch. Hoe hard de invloed van schrijfpartner en producer Jess Jacob doorweegt zal voer voor discussie zijn. In alle geval zorgen de rijke arrangementen voor een bredere omkadering van haar zeemzoete prachtstem.
Patches schetst een dromerige popwereld waarin melancholie, sensualiteit en romantische fantasieën samenkomen. Vanuit een persoonlijke crisis onderzoekt Lotte Lauwers hoe geïdealiseerde herinneringen en verlangens botsen met de werkelijkheid. Met haar fluisterende stem neemt ze je mee naar een schemerzone tussen verbeelding en werkelijkheid, waar muzen en courtisanes figureren in een wereld die even verleidelijk als ongrijpbaar is. Die schemerzone komt ook terug in de hoesfoto waarop ze Venetië laat dansen tussen beeld en realiteit. Zo wordt de aanvankelijke drang om melancholische herinneringen vast te houden veeleer een zoektocht naar houvast.
Pickery Performance opent haar wondere wereld met Asking For A Friend. Een dartel spel van ‘pickery guitar’ en piano vloeien als gegoten rond de zachte stem van Lotte. Meteen een nummer dat even sfeervol klinkt als vroeger werk maar grootser en instrumentaler, met opvallend weinig verwijzingen naar pakweg een Sade. Zo is de melodie van Right Mind absoluut onweerstaanbaar. Het nummer zelf is zomers en heel erg Few Bitsy. Mijmeren over het verleden is altijd een beetje verheerlijken en overromantiseren. Dat kun je natuurlijk ook toepassen op personen, vandaar de albumtitel Pickery Performance. Pickery is de achternaam van Lottes grootmoeder. Zij vertelde vaak over vroeger toen alles jawel beter was of althans leek.

Op deze plaat vertelt Lotte vaak vanuit een verzonnen personage. Ze wilde een wereld creëren waarin ze zich kon verliezen, zonder super persoonlijk te zijn. Het tempo gaat met Impeccable Man fors omlaag wat natuurlijk de erotische stem van Lotte hoogtij doet vieren. De twilight zone wordt in het slot toegejuicht als op een zatte cantus. Dromen en ongrijpbaarheid hebben we altijd met Patches vereenzelvigd. Wry Water vat die dromerige, ongrijpbare sfeer samen en verkent de schemerzone tussen slapen en waken. Melancholie en ontgoocheling effenen zo het pad voor iets nieuws. Even opmerken dat dit nummer onwaarschijnlijk mooi is. “The cover is high, the water is wry”.
In Forever A Faint Idea krijgen we verrassend Jess in het Frans op zang halverwege. Een behoorlijk huppelend nummer over ouder worden. Echte pop komt dan om de hoek loeren in het erg onweerstaanbare en erg hitgevoelige Get Back. Zomers en zoet maar met een bittere ondertoon geschreven. “Fell hard, saw you as the wise man. Dove down, lost my mind. I had forgotten what my name was”. Het boek kende een open einde en werd nooit dichtgeklapt. We willen wel de videoclip zien bij Pick-Up Truck dat bijna een visioen opriep toen Lotte dat schreef. Ze zag al haar alter ego’s op een truck zitten. Belangrijker is dat ze nummer na nummer zichzelf op een heel andere manier presenteert, zowel melodisch als zangmatig. De backings van Eden De Wit zullen hier ook niet vreemd aan zijn. Dit specifieke nummer klinkt ook erg filmisch, ideaal voor een roadtrip.
Het besef dat we naar een topplaat zaten te luisteren was al efkes binnen gesijpeld. En dan moest een volgende gastrol nog volgen, die van Stien Bovijn (aka Piffy en co-zangeres bij Sweats). Zij zingt mee op Mission Baby. Het is een intiem portret van iemand die afscheid neemt van haar eigen mythes, zonder de verbeelding helemaal op te geven. Fijn hen beiden op een ‘on-Sweatserige’ manier samen te horen zingen. Een orchestrale topprestatie wordt hier geleverd. Strijkers zwellen aan en vormen een grootse overgang naar interludium Laguna. Haar Roses klinken totaal anders als die van dEUS indertijd. Waar het eerste luik van de plaat de popmelodie centraal zet komen nu steeds meer briljante arrangementen aanzetten die het geheel een donkerder tint geven.
En zo zetten Lotte en Jess hier het ene pareltje na het andere op plaat. Slowly maar zeker werd het dan tijd om af te ronden. Tof om nog eens een plaat te horen die zowat drie kwartier een garantie is op kippenvel en best ook wel zenuwachtig geschuifel op het puntje van de stoel. De teneur hier is zo een beetje een Elliott Smith achtige mentale dreun met aan Axelle Red verwante blazers. Het is dat nummer waarna alleen nog Silence geduld wordt. Stilte, of toch maar gewoon de stilteversie van Lotte Lauwers. Haar rustgevende stem en haar vastberaden doch gedoseerde piano-aanslagen. Petje af voor Patches!
De eerstvolgende live-concerten van Patches lijsten we hier even op:
- 25.11: Cactus, Brugge
- 27.11: Alter Schlachthof, Eupen
- 03.12: De Club, Mechelen (support Tin Fingers)
- 09.12: Amor (De Roma), Antwerpen