Dat Kortrijk, naast het feit dat het de thuisbasis van het fantastische metalfestival Alcatraz is, ook de voedingsbodem van best wel coole metalbands is (waarvan Amenra allicht de bekendste is), blijkt alweer een feit. De postmetalcore band Nomad, Kortrijkzanen dus, heeft hun debuutplaat uit: Oxygen.
Nomad dat zijn Jason Saelens (drums), Mathijs Soreyn (vocals), Bjorn Holvoet (gitaar), Laurens Goeminne (gitaar), David Santy (toetsen) en Arne vandoorne (bas).
De zeskoppige band omschrijft hun muziek als een meedogenloze stortvloed van dreunende drums, ingewikkeld gitaarspel en sfeervolle synthlagen die luisteraars meevoeren naar onbekende werelden. Met teksten die spreken over reizen door verlatenheid, existentiële crises en de zoektocht naar betekenis in een wereld die wordt verteerd door chaos.
Elk nummer op dit debuutalbum onderzoekt dualiteit — de strijd tussen verstikking en bevrijding, vernietiging en helderheid, aldus de band. De songteksten zijn donker en intens, maar blijven overtuigen net door die balans: rauw en confronterend, maar tegelijk ook zoekend en verrassend gelaagd.
Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, deze muziek. Hard, overweldigend, schreeuwend… ja, het is er allemaal. De intensiteit is enorm en de passie spat eraf. Maar wie enkel daarop focust, mist eigenlijk de helft: de meer melodische, soms bijna dromerige lagen die onder de oppervlakte aanwezig zijn. Hoewel het geschreeuw duidelijk functioneel bedoeld is, voelt het op bepaalde momenten toch ietwat te overweldigend en dreigt het de balans met de melodische stukken te verstoren. Net die afwisseling geeft de nummers nochtans ademruimte en zorgt ervoor dat het geheel niet dichtklapt onder zijn eigen gewicht.
In ieder geval een band om in de gaten te houden. Benieuwd om hen live aan het werk te zien.
