Op zaterdag 11 april stelt Neroli, de band bestaande uit de Belgisch-Marokkaanse zussen Assia en Lyna Takkal, hun debuutalbum Twenty Something live voor in de Brusselse Botanique, meer bepaald in de gezellige Witloof Bar. Dat is een absolute thuismatch want de dames wonen in Brussel. Tijdens deze releaseshow brengen ze de elf nummers van het album voor het eerst live met volledige band, een nieuwe stap voor een project dat tot nu toe vooral in een intiemere setting te horen was.
Het is net over die elf tracks dat we ons met plezier gebogen hebben, en een buiging is wel zeker op zijn plaats. De meeste Belgische bands lanceren hun project met een korte ep en een paar vooruitgeschoven singles. Neroli heeft daar lak aan en had voldoende sterk materiaal om er een volwaardige plaat mee te vullen. De albumtitel vat heel duidelijk welke lijn ze hebben getrokken want de plaat is een persoonlijke en muzikale reflectie op hun twintiger jaren, gedragen door kenmerkende vocale harmonieën en een subtiele mix van folk, pop en rock.
Elk nummer weerspiegelt een moment uit dat onvoorspelbare decennium, gedragen door hun stemmen, hun roots en hun onderlinge verbondenheid. Het eerste pareltje dat passeert is een gekend nummer want het betreft de tweede single Healing Words. Iemand aan een depressie ten onder zien gaan vraagt helende woorden. Het nummer doet nadenken over de te volgen strategie, als we dit woord al kunnen gebruiken als je iemand uit een diep dal probeert te sleuren.
Carousel was een dik jaar geleden de debuutsingle van Neroli en gaat over de draaikolk van vragen en twijfels waarin een twintiger ongewild steevast wordt meegesleurd. Het is het soort dromerige folk waar de zusjes een patent op hebben.
Carousel is vocaal een juweeltje en eigenlijk kan je alleen maar vrolijk worden van de hemelse samenzang waarbij Assia en Lyna elkaar subtiel maar pakkend aanvullen. No Worries zal de volgende single worden en de vorige kwam een paar weken geleden al dansend voorbij. Dance wil ons leren dansen met het leven en de frivoliteit in dit nummer doet ons zorgeloos uitkijken naar wat komen zal. No Worries dus. Sta ons toe dit even opwindend te vinden als The Cardigans in hun Emmerdale-periode.
Don’t Fall neemt dan merkelijk gas terug met opzettelijk lang gerekte zangpartijen en armzwaaiende backing vocals. We zien hier een samenwerking met Sabrina Carpenter in onze verbeelding opduiken. Moroccan Streets is weer sprankelend gezongen maar het nummer zelf doet jeugdtrauma’s van John Denver-platen oprispen. Let Go weet ons echter meteen weer volop mee te nemen naar vrolijker gedachten hoewel de “My head never feeds my heart” ons niet loslaat. We vinden dit nummer subliem want de stem klinkt als Alison Shaw die een nummer van Gracie Abrams inzingt. Straf nummer. Ons valt vooral op dat er wat ons betreft geen Marokkaanse invloeden doorsijpelen in de nummers. Ook het vlotte indiepop-nummer Feather Necklace baadt meer in de daarnet geciteerde Abrams-sfeer en draagt een westerse rockstempel.
Het is iets wat we ook bij Maya Teklal, een andere Brusselse nachtegaal, vaststelden. Cold On Earth lijkt overigens uit Maya-land te zijn weggeplukt. De bedaarde spanningsopbouw werkt ook hier wonderwel met de fraaie stemmen van de Takkals. Neroli weet een plaat lang te variëren en ook in dit nummer is de verbeten samenzang in het slot verrassend. Slotnummer Immerge is op een gans andere manier pakkend gezongen. Wat houden we van de stemmen van de zusjes.
In België profileert Neroli zich al uniek want we moeten al naar de Verenigde Staten trekken om duo’s en trio’s te vinden die met klaterende harmonieën succesvol aan de slag gaan. De Amerikaanse bands Trousdale en The Army, The Navy stonden onlangs in diezelfde Witloof Bar, die zich steeds meer aandient als dé harmoniekelder bij uitstek. De lichtvoetige dreampop met gitaren maakt ons vrolijk en het draait in muziek alleen om emoties. Punt gemaakt Neroli!