Home ReviewsLuminous Gold MINISTRY – Psalm 69 (Sire records, 1992)

MINISTRY – Psalm 69 (Sire records, 1992)

by Wouter De Sutter

Weinig albums maakten in de nineties zoveel indruk op ondergetekende als Psalm 69 (dubbelzinnige ondertitel: “The way to succeed and to suck eggs”) van Ministry. Van brulboei Allen Jourgensen is eigenlijk correcter want Ministry was/is Jourgensen. En vice versa. Het album, uitgegeven in 1992 op een moment dat de wereld grunge omarmde, mag zonder overdrijven aanspraak maken op het label ‘grensverleggend’. Een mijlpaal, jawel, en voor bands genre White Zombie, Rammstein e.v.a. een forse inspiratiebron.

Zo ongeveer alle bands leveren hun beste of meest relevante werk af in hun beginjaren zo weten de zelfverklaarde kenners. Het eerste album, of het gevreesde tweede, geldt dan in de regel als het vlaggenschip van de eigen discografie. Waarna het meestal bergaf gaat.  Niet zo bij Ministry dat bij de release van Psalm 69 (1992) al meer dan tien jaar actief was. Some things take time. Bij het aanbreken van de nineties had de band al vier full albums op het schap staan.

In de beginjaren manifesteerde Ministry zich als een synth wave outfit stijl dertien in een dozijn. Ministry/Jourgensen schoof onder invloed van vuilgebekte innovators als Skinny Puppy en Front 242 naar het eind van de jaren ’80 op in de richting van wat later ‘industrial metal’ werd geheten. Versta: retestrakke beats gekoppeld aan razendsnelle metalriffs. Alles overgoten met keys, samples en bulderende vocals. De missing pletwals-link tussen speed metal en elektro. Anno 2019 niet zo bijzonder (meer), een kleine 30 jaar geleden gold zoiets als nieuw/vernieuwend. De schotten tussen de genres waren nog lang niet geslecht.

Met Psalm 69 werd niet alleen een nieuw (sub)genre definitief in de etalage geplaatst, het album hield de Amerikaanse samenleving een spiegel voor net na afloop van de koude oorlog. Een periode waarin de politieke mores zwaar gebukt ging onder eigendunk en misselijk makend triomfalisme. De koude oorlog was immers net winnend afgesloten en Al Qaida moest zijn oprichtingsvergadering nog houden. Vandaar.

De eerste track, NWO (New World Order), agressief gekakel van Bush sr. op de achtergrond, zet meteen de grimmige toon. Die wordt aan roadrunner – snelheid probleemloos aangehouden over de gehele lijn. Met behulp van vrienden zoals de onvolprezen Gibby Haynes (Butthole Surfers) die de vocals van het volkomen geflipte Jesus built my hotrod voor zijn rekening neemt. Het muzikale equivalent van een op hol geslagen locomotief met een schuimbekkende machinist aan het controlepaneel.

Psalm 69, zo uit het nieuwe testament geplukt, is in zijn oervorm een langgerekte hulpkreet richting de Almachtige. Thema’s: doodsgevaar, geweld, vervolging en wanhoop. En zo klinkt dit album ook aan de vooravond van de geglobaliseerde age of panic.

Aan het album werd liefst vijftien maanden gewerkt en het had niet minder 39 nummers op de long list. Daarvan werden er finaal negen op het album gestanst. Het restmateriaal werd naar zijprojecten verwezen waar het vakkundig gerecycleerd werd. Bijna dertig jaar na datum klinkt het apocalyptische Psalm 69 nog steeds opwindend en al-bij-al weinig gedateerd. Aan actualiteitswaarde heeft Jourgensen’s meesterwerk in elk geval nog niets ingeboet. Te beluisteren op eigen risico.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More