Home Belgisch MISSMOSES – Limbs Divine

MISSMOSES – Limbs Divine

by Wout Meganck

Maak kennis met Limbs Divine, een plaat van MissMoses uit 2006. Als u denkt –nooit van gehoord- dan bent u niet alleen. Miss Moses bestond uit Geert Bogaerts op de gitaar en zang, Tom Vercauteren op gitaar, Klaas Borms op bas (ook ooit een Paranoiac) en Tomas Boms aan de drum en zang. De vier kwamen uit Sint Niklaas en vonden onder ander ene Alex Callier bereid om de mee productie te doen.

De  muziekstijl kunnen we gemakshalve benoemen als Belpoprock. Veel garagerock dus maar ook wat geëxperimenteer met synthesizers. In 2006 moesten ze het in de Afrekening van Studio Brussel opnemen tegen lokale helden van A Brand, Gorki ,dEUS , Zornik en Janez Detd.: stevige concurrentie. Op  dit plaatje staan wel enkele toffe nummers maar ze zijn nooit opgepikt door het grote publiek.

Opener Millionaire klinkt ons bekend in de oren, het is zo een typisch belpoprock nummer met een snelle drum en een snedig gitaartje met vooral een aanstekelijk refrein – “Don’t wonna be a miljonaire just wonna be a Fred Astaire”. Op zoek naar interessant materiaal skipten we door naar Rasa, een meer rustig nummer dat wat dEUS-achtig klinkt. Nu 13 jaar later is dat geen issue maar toen was het misschien wel de reden waarom het net niet opgepikt werd. De bijkomende vocals van Bibi Diabokua maken het wat spookachtig. De hand van Alex Callier is hier overduidelijk hoorbaar.

The Welcome doet ons denken aan een bekend nummer maar we kunnen het niet thuis brengen – vervelend is dat dus we het halverwege voor wat het is en gaan verder naar Love Affair. Dit is een een trage en we blijven hangen want dit is een spannend nummer waar een speels Hammond orgeltje in lijkt te zitten. Je hoeft niet noodzakelijk hard op de snaren te kloppen om interessante muziek te maken.

Working Mans Blues en Ratio/ Fellatio zijn wel weer stevig én zitten er deze keer ook boenk op. Het zijn nummers die nu niet mis zouden staan in de set van SONS: stevige rockers met rustpunten halverwege om daarna weer volledig open te barsten – lekker.

Limbs Devine, Chillanddance  en Turn Around zijn nummers die we snel zullen vergeten. Het zijn nummers met elektro-inslag, dag en nacht verschil met de rest van het album en we vragen ons af waarom die hier tussen staan. Bij momenten herkennen we een beetje Prince achtige geluiden, maar Zijne Purperlijke Hoogheid zou zich omdraaien in zijn graf als hij zou horen dat we deze miskleunen met zijn werk zouden vergelijken.

Het allerlaatste nummer is Ordinary Love Machine, een prima nummer waar gitaren en elektronica wel op een interessante manier worden gecombineerd. Indien ze op de rest van de plaat even goed hadden kunnen balanceren tussen het experiment en de rock was de muzikale carrière van deze mannen misschien anders gelopen.

Soms is het beter om een korte ep uit te brengen met een aantal goeie nummers in plaats van een album vol opvulmateriaal.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More