Home ReviewsAlbum Reviews JON BRYANT – Cult Classic (Nettwerk)

JON BRYANT – Cult Classic (Nettwerk)

by Didier Becu

Voor zijn vierde plaat verzon Jon Bryant maar meteen de naam Cult Classics. We hebben met de man in spe nog geen gesprek gehad en dus kunnen we niet stellen of hij deze titel ironisch heeft gekozen of omdat hij net iets te veel met zichzelf op wolken loopt. Feit is dat deze plaat zijn tegengif was voor het leven dat hij in een sekte doorbracht. Spijt komt na de zonde, maar voor Bryant was dit een helse periode die hij enkel maar kon verwerken door het gebeuren songsgewijs van zich af te schrijven.

Verwacht echter geen gebalde protestsongs. Bryant is immers een braaf ventje die tijdens het componeren van zijn bluespopchansons bemerkte dat hij in het kielzog zat van zijn idolen Bruce Hornsby, The Doobie Brothers en Steely Dan. AOR-rock dus zoals dat heet. Een invloed die je meteen door hebt op de opener Paradise dat ei zo na als twee druppels water op de rotzooi van Michael McDonald lijkt. Voor wie niet meteen weet wie deze gozer is, eighties soft rock van de ergste soort.

Bryant heeft wel een verhaal klaar voor zijn plaat, want de 11 songs gaan over de behoefte van de mens om ergens bij betrokken te zijn. Het is volgens onze vriend die oorspronkelijk van Seattle is maar tegenwoordig in Vancouver resideert, dan ook de reden waarom we iedere seconde te pas en ten onpas op onze smartphone zitten te tokkelen. Of de reden waarom je een kerk binnenstapt. Grote woorden voor discussie, maar muzikaal vertaalt dat zich tot vlakke feelgoodpop die ergens halverwege door de man zijn falsettostem je aardig de keel uithangt.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More