Home ReviewsAlbum Reviews JOHN SCOFIELD Leuven, Het Depot (29/10/2018)

JOHN SCOFIELD Leuven, Het Depot (29/10/2018)

by Mark Van Mullem

Toen we vernamen dat John Scofield, een van de allergrootste gitaristen van de moderne jazz, naar Het Depot af zou zakken om er zijn nieuwe album Combo 66 voor te stellen, was er geen seconde twijfel: daar moésten we bij zijn. Maandag 29 oktober was het dan zover.

Het Depot werd gehuld in Scofield’s warme gitaargloed met hier en daar scherpe rauwe randjes. Percussionist Bill Stewart, toetsenist Gerald Clayton en contrabassist Vicente Archer kleurden de muziek stijlvol bij, tijdens dit avondvullende traktaat aan prachtige straight ahead jazz-composities.

Met het schitterende swingende Icons At The Fair werd overtuigend geopend: gejaagde percussie, subtiele bas, heerlijke vinnig pianospel en Scofield die zijn gitaar heerlijk liet zingen. Zo was het al van bij het begin genieten van die kenmerkende loepzuivere sound die de jazzheld uit zijn gitaar tovert, telkens weer. Vervolgens zou de band ons lichtjes omver blazen met het heerlijke Combo Theme. Scofield startte de melodielijn, de piano en percussie volgden, dan nam de contrabas het thema over, Scofield kon loos gaan met prachtige gitaarimprovisaties op het, steeds weer terugkerende thema, dat ook als leitmotiv door de compositie bleef lopen. En ook pianist Gerald Clayton kreeg alle ruimte om volop te freewheelen op de toetsen, gevolgd door ook een fraaie bassolo van Vicente Archer. Het leek wel of deze Combo Theme eeuwig zou blijven duren, en dat hadden we niet eens zo erg gevonden. Wat een bijzondere groove, moody en swingend, simpel en toch niet echt. Die prachtige melodielijn krijgen we maar niet uit ons hoofd. Knap, oorwurmpje, John!

Ook Can’t Dance was een feest, met weerom oorstrelende gitaarklanken van Scofield en volop ruimte voor de andere muzikanten om te schitteren, met speciale vermelding voor de geniale hammond keyboard-solo van Gerald Clayton. Met een bijzonder sfeervol I’m Sleeping In werd dan even gas teruggenomen, een prachtige ballad, waar de weemoed en melancholie van afspatte. Machtig hoe de gitaar van de Meester hier zong, huilde en kreunde. Pakkend.

Het nieuwe album stond, met zes van de negen songs in de set, centraal, maar we werden ook vergast op een bijzonder originele interpretatie van You’re Still The Onevan Shania Twain, “uit haar free jazzperiode in 2019, maar dat weet ze zelf nog niet” grapte Scofield. Scofield’s gitaar vertolkte de ‘zanglijn’ van Twain. Bijzonder knap gedaan! Je zou haast denken dat déze versie een jazz standard is. Of dat wat zegt over de zangeres’ componeerkunsten of over de meesterlijke herwerking door Scofield, zoals hij dat op het album Country for Old Men (2016) ook met andere pop- en rocksongs deed, laten we wijselijk in het midden.

Scofield roemde percussionist Bill Stewart “hij is niet alleen een geweldige drummer, maar ook een goede componist”, waarna het kwartet F U Donald bracht, dat op Stewart’s album Band Menu (2018) prijkt. Erg mooie compositie, Scofield heeft zeker gelijk.

Om halfnegen was de band aan de set begonnen waarbij de Scofield maar af en toe hier en daar wat toelichting gaf, of zaal en het land waarin hij zich bevond roemde, de muziek stond centraal natuurlijk. Wanneer de gitarist dan ‘al’ het laatste nummer in de set inzette, geloofde je niet dat het al ruim voorbij tien uur was. Een luide staande ovatie verder, keerden Scofield en de zijnen al snel terug naar het podium. Scofield roemde de Belgische jazzscene, sprak vol lof over collega jazzgitarist en icoon Philip Catherine en uiteraard Toots Thielemans. “Op onze nieuwe plaat staat een nummer over de koning van België, vreemd genoeg”, aldus Scofield, “maar dat gaat over Toots natuurlijk” verduidelijkte de gitarist snel, om met een wonderlijk mooi King of Belgiumde avond te besluiten. In deze respectvolle ode aan ‘onze Toots’, volledig in de stijl en kadans van mening Toots-song, kon je zonder veel moeite de aanwezigheid van het Brusselse jazzketje erbij fantaseren. Legende eert legende: pure klasse!

Dat een optreden van John Scofield altijd weer een bijzonder ervaring is, met die loepzuivere gouden gitaargloed van de gitarist, steevast bijgestaan door puike muzikanten, werd maandagavond in Leuven wederom bevestigd. En met Combo 66heeft Scofield weer een sterk werkstuk afgeleverd. Thanks, John!

foto John Scofield © Nicholas Suttle, Chicago Reader

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More