Home ReviewsAlbum Reviews JACK WHITE – Boarding House Reach (Third Man Records)

JACK WHITE – Boarding House Reach (Third Man Records)

by Luminous Dash

Hij is er, na maandenlang teasen lost Jack White eindelijk zijn derde solo-elpee Boarding House Reach. Het is anders dan anders, maar dat hadden we al kunnen raden. Ook een volledige stijlbreuk met zowel Blunderbuss als Lazaretto, nu White eindelijk (?) de weg heeft gevonden naar de digitale muziek.

Opener Connected by Love is ook meteen de grootste meezinger van het album. Met een zeer simpel refrein, gedragen door een gospelkoor. Dat gospelkoor voelt echter wat ongemakkelijk aan, en past niet helemaal binnen de verder zeer typerende Jack White-sfeer: rauwe stem en vettige gitaar. De tragere stukken tussendoor maken het wat moeilijk om de aandacht erbij te houden.

Ook bij Why Walk a Dog? komt dat gitaargeluid terug, schijnbaar het enige waar White steeds blijft aan vasthouden doorheen zijn oeuvre. Gecombineerd met een zeer aangename orgel en een gevatte tekst is de tweede in de rij een leuk tussendoortje. Geen hit.

Wie het volhoudt tot aan het derde nummer Corporation lijkt eindelijk beloond te worden met een intro die meteen op debuutelpee Blunderbuss zou kunnen. Dat gevoel duurt echter niet lang, al snel wordt je in het gezicht gemept door Whites experiment met djembestukken, lange instrumentale stukken en een weinigomvattende tekst. White weet wel opnieuw een herkenbare en simpele riff uit zijn mouw te schudden, die de song toch wat houvast geeft.

Abulia en Akrasia dan. Een gek vioolintermezzo van een oudere man die in de moeilijkste bewoordingen een kop thee vraagt. Origineel is het wel.

Hypermisophoniac is een kakofonie van kleine, irritante geluidjes zonder veel samenhang en een compleet irrelevante tekst. Veel meer valt hierover helaas niet te zeggen.

Gelukkig brengt Ice Station Zebra wat troost. Jack White begint zowaar te rappen! Sommige delen zijn onmiskenbaar Jack White. Andere delen zijn zodanig experimenteel dat ze van niemand anders dan Jack White kunnen zijn. Naar het einde toe wordt het wat monotoon. Ondanks dat blijft het moeilijk om niet mee te tikken op de beat.

Over and Over and Over lijkt op het eerste zicht ook op een Jack White-classic, tot hij weer op de proppen komt met de djembe en het vreemd gepitchte gospelkoor. Het begon erg rock ’n roll, maar mondde uit in een eerder hectisch lied.

Everything You’ve Ever Learned en Respect Commander: pff. Oude wijn in intussen oude flessen.

Ezmeralda Steals The Show is een korte parlando over de noten van Everybody Hurts van R.E.M. Zou dit dan de enige goede muziek op deze plaat zijn? Nee, want daar is Get in the Mind Shaft! Een enorm leuk nummer om lekker op te viben, met funky synthesizer en robotachtige stemmen, het heeft in de verte zelf iets van Grandmaster Flash. Dit nummer is dan ook favoriet van de plaat!

What’s Done Is Done is een uitgesponnen klaagzang over een trage hiphop-beat, die bij wijlen overgaat in een even trage bluegrassbalade. Wat steek je toch allemaal uit, White?

Eindigen doen we met een zeemzoet slaapliedje: Humoresque.

We weten niet wat Jack White allemaal uitsteekt, maar kijken wanhopig uit naar het moment dat hij terug een snaar op een plank timmert en échte songs maakt.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More