Home ReviewsAlbum Reviews HOUSEWIVES – Twilight Splendour (Blank Editions)

HOUSEWIVES – Twilight Splendour (Blank Editions)

by JAKOB VANHEE

We herinneren ons een concert van Housewives bij onze vrienden van Scratch ’n Snuff. Heel energiek, repetitieve en beukende noise-riffs, rauw en vuil. Alsook een nekpijn die koppig standhield. Ze verdwenen wat onder onze radar maar nu zijn ze terug. Met Twilight Splendour stampen ze opnieuw een deur open en vloeren ons met een welgemikte plaat in de maag. ‘De kracht van verandering’ gaat alleszins op voor Housewives. Alsof iemand besliste “OK, noiserock met gitaren, dat kunnen we. Let’s do something else”. Kort samengevat, veel gitaren werden ingeruild voor veel synths.

Ook de ADHD-medicatie lijkt aan te slaan. De gejaagdheid is er nog steeds maar ze weten het meer te vatten in songs. Laat de titel van de plaat je niets wijsmaken. Veel ‘pracht van de schemering’ zit er hier niet in, eerder gejaagde duisternis.

Opener Beneath The Glass is al een examen voor je speakers. Het dronerige bassgeluid in combinatie met pulserend en droog drumwerk is de constante in de plaat. Ze vormen de ruggegraat van een ontregeld skelet. Vreemde stem, vage tekst, strak en ietwat ongenaam. Het middenstuk is bedrieglijk rustig en licht ontregelend. En weer die droge drum om ons wakker te houden. We zijn vertrokken.
Ze gaan er prat op veel instrumenten zelf in mekaar te knutselen en in Speak to me mogen hun oude fiets-toeters van stal. Ze vormen de basis voor een heerlijk opgebouwde song die aantrekt en afstoot. Een maffe combinatie. We dachten aan Laurie Anderson en begonnen zowaar in slow-motion te dansen.

Dormi is wat ons betreft het hoogtepunt van de plaat. Veel slaap zal je evenwel niet vatten bij het horen. Woelen en nachtmerries des te meer. Een repetitieve en vette bass trekken je diep mee. Klokgeluiden kondigen weinig goeds aan. Engelenstemmen from hell sleuren je finaal de dieperik in. Machtige geluidstrip maar, nogmaals, heel ünheimlich. Het daaropvolgende SMTTNSKTTNS (geldt als single), doet je wakker schieten met het besef dat je het bed hebt beplast. Alles behalve aangenaam dus. Maar we moeten verder. Het resultaat ruikt naar Battles maar verknipter. Of is deze track gewoon achteruit gespeeld? Kan ook.
De sax schreeuwt, de drums tuimelen en de rest zwerft rond de song heen. Tegendraadsheid ten top.

Texu is, voor zover het kan op deze plaat, ietwat de vreemde eend in de bijt. Het vormt de overgang tussen twee songs en klinkt ook zo. Het weet niet wat het wil zijn. Texu kan ons het minst bekoren en haalt ons licht beneveld uit de trip.
Sublimate pt I and pt II volgen. Waarom de song is opgedeeld weten we niet want het vormt een perfecte eenheid. Noiserige intro, drammerige vocals (substitute for satisfaction!) en het klettert weer alle kanten op. Een oldskool beat dendert door de song en de geluiden uit de afvoerbuis doen de rest.

Afsluiten doen ze met Hexadecimal Wave/Binary Rock. De titel dekt de lading. Traag, zonder beat of drums, weird, organisch en moeilijk te vatten maar toch, perfecte outro na een kleine, hoekige mokerslag. We hangen in de touwen en denken van u hetzelfde. Zelf bestempelen ze hun plaat als “experimental music for the future”. Wel heren: welkom in 2019! Wij hebben alvast genoten.

Je leest het, deze plaat moet je ondergaan. We kunnen analyseren en ontleden maar het helpt je geen fuck vooruit. Mijn kinderen smeekten regelmatig om de plaat te stoppen. Altijd een compliment. Korte plaat, lange afkick. Voor jou speakers that is. Sorry maar we gaan nu even een luchtje scheppen.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More