Home ReviewsAlbum Reviews HOLY FUCK – Deleter (Holy Ef Music/Konkurent).

HOLY FUCK – Deleter (Holy Ef Music/Konkurent).

by Hans Vermeulen

De leukste bands zijn degenen die eigenzinnig hun eigen streng trekken zonder zich ook maar iets van hippe of innoverende conventies aan te trekken. Denk maar aan Flaming Lips, Efterklang, Pinback, Grandaddy of Midlake. In Canada loopt het tegenwoordig vol gruwelijk interessante muzikanten, genre Arcade Fire en Corridor. En als die zich plaat na plaat blijven verenigen ontlokt dit bij ons reviewers al eens de euforische kreet ‘Holy Fuck’.

Holy Fuck indeed. Vijf platen en 15 jaar eigenzinnigheid typeren de sound van dit Canadese viertal dat grossiert in gekleurde, dansbare, gelaagde songs die zich dankbaar in ons collectief geheugen hebben genesteld. Ook fans van Breaking Bad hebben de band ongetwijfeld al zien passeren.

(c) Holy Fuck

Holy Fuck heeft het werk aan haar vijfde album, Deleter, afgerond, de focus lag duidelijk op het plezier en we hebben er dit over te vertellen. Brian Borcherdt, Graham Walsh, Matt Schulz en Matt “Punchy” McQuaid zijn kennelijk nog niet uitgepraat over hun dampende kruisbestuiving tussen krautrock en deep house. Percussie en synths zorgen weer voor een onweerstaanbaar clubsfeertje. De band liet zich inspireren door Electric Circus, zowat het Canadese antwoord op Top Of The Pops en ideologisch al evenzeer een instituut dat net als hen op de dansvloer mikt.

Volgens Brian probeerden ze met deze plaat iets muzikaals te puren uit iets wat om te beginnen al nooit bedoeld was om muzikaal te klinken. Een nieuwe Holy Fuck dringt zich op.  De plaat is niet ontsproten na een retraite in een berghutje, maar wel een collage van talloze ruwe, sonische samenraapels uit soundchecks en repetities. Die werden dan versmolten tot de negen songs die de nieuwe plaat uiteindelijk vormgeven. Voorts omschrijft hij de chemie van de band als een spannend spel, een opwindende vorm van schaken met geluidsfragmenten als pionnen.

Dat opzwepende schaakspel wordt meteen uit de speldoos gehaald bij opener Luxe, met Alexis Taylor van Hot Chip als gast. Het zal niet voor het laatst zijn dat we verwijzingen naar Soulwax willen bovenhalen. Die opbouw! Die trance! Die beats and bleeps! Deleters voegt er dan de  nineties Manchester-elektronica van The Chemical Brothers aan toe en we zijn helemaal vertrokken voor een zot feestje. Endless mag wat ons betreft eindeloos verder meanderen in onze bovenkamer, woonkamer en bij uitbreiding alle bluetooth devices in ons bezit. Hypnose, melodie, house en een muur van gitaren zorgen voor een momentum dat opperste vervoering en dansbare gekte verenigt.

Free Gloss flirt met de 7 minuten-grens en schuift als discopop meer op richting Kylie op een begenadigde dag. Dit had zo voor Fever kunnen geschreven zijn. Stilstaan is al lang geen optie meer. Tafels en stoelen aan de kant. Na ruim 2 minuten stuikt de song onverwacht in elkaar om 2 minuten later als een feniks uit de as te herrijzen. ‘Tomorrowlandslides through our minds’ met verkwistende dosissen vuurwerk, glitterpakjes, kortom the works.

Wait a Moment? Kan Holy Fuck dit absurd hoge niveau wel aanhouden? Het ritme en de stuwende electro van de vroege Pet Shop Boys kruiden de volgende song en gooien het laatste greintje scepticisme al breakdancend overboord. Near Mint is een pak sensueler en cocktailbarachtiger dan de rest van de plaat maar is tegelijk ook voorzien van een extra dosis natuurlijke geestverruiming. De nummers klinken strikt genomen poppier dan hun vroegere werk maar dat is dan zonder de waard gerekend. Die heet hier gewoon No Error en vormt de perfecte inleiding voor het pulserende slot met San Sebastian en Ruby. Pure Räpe Blossoms neemt het hier van De Schorre over en neemt ons mee op een hallucinante newwavetrip. Dit is het moment waarop we denken dat de genialiteit en het niveau van Deleter het voor de rest van de wereld zo zwaar aan het verpesten zijn.

Deleters is het geluid van Holy Fuck dat haar eigen ecologisch programma opvoert en ons als luisteraar een kans biedt. We kunnen gaan voor de passieve consumptie van de platgetreden dansscene of daarentegen opteren voor een opwindend geluid. En dat is koren op de molen van Holy Fuck. Het moet echt al heel erg verkeerd lopen om de wereld niet unaniem overstag te doen gaan, want het is wellicht van Propellerheads en Daft Punk geleden dat een dansplaat nog zoveel grooven in ons heart hertekend heeft. Weergaloze dansplaat.

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More