Home ReviewsAlbum Reviews HOCICO – Artificial Extinction (Out Of Line)

HOCICO – Artificial Extinction (Out Of Line)

by Nel Mertens

Het lege graf van de mens die zichzelf uitsterft met zijn eigen gekte, vult Hocico muzikaal op met hun album Artificial Extinction. Sinds hun debuut op het podium in 1994 en hun eerste release Odio Bajo El Alma staat de elektronische industrial-/neuropunkband voor vernietiging en duistere agressie. Alsof de neefjes Erk Aicrag (Erik Garcia – tekst en zang) en Racso Agroyam (Oscar Mayorga – muziek) de twee enige overlevers waren van het fysieke en mentale geweld dat – nog steeds –dagelijks opduikt in de straten van Mexico.

Dark Sunday was de eerste single die we te horen kregen, die ondertussen al flink in onze anatomische muziekkamer verankerd zit met zijn donkerdoffe beats doorheen een nachtelijk, vernietigende autorit. Zwevende synths die optimistisch licht rondom de typische dreunen lijken te racen, worden met donkere spoken vocals afkoelend afgesloten. Een welkome adempauze al, na dit eerste stevig dansbare dreuntje. Hoewel El Ballet Mecanico als geheel ruimte en lucht uitwasemt, bedoelen we niet dat dit een luchtig nummer is, integendeel. Triggers in ritme en fijnhoge synths klinken meeslepend zwaar in dit prachtige, instrumentale nummer vol diepte. Ook dit is Hocico geworden in de loop van de jaren en wij kunnen er alleen maar van genieten. Blinded Race sluit hier op nog iets donkerdere wijze bij aan.

Met titeltrack Artificial Extinction slaan ze opnieuw de zware beats in het rond. Gecontroleerd en voorzien van grimmige vocals, die je meesleuren op een weg zonder retour. Rechtdoor, zonder omkijken en… gaan! Dat wat Hocico altijd al wel typeerde en wat we ook in Shut Me Down! krijgen.

Veel variatie horen we in Psychonaut. Psychedelische noise van synths op de achtergrond, die af en toe hoog en scherp uithalen, gedragen door een vlot uptempo aan beats. De vocals klinken vuiler en dit nummer bouwt stomend op. Diezelfde sfeer geeft Cross The Line weer. Damaged sluit hier opzwepend snel bij aan, met vurige dark’n bassritmes en –sounds en waarbij de beschadiging in de vorm van klappen en gekreun afsluit.

Breathing Under Your Feet klinkt als een donkere parel die vanuit de ondergrond naar boven zweeft. Donkerder en dieper dan we gewend zijn. Traag zwoele beats waarin regelmatig klassieke technosounds opduiken. Prachtig!

Wraakroepende bloedwoorden weerklinken inderdaad in de beats van Palabres De Sangre. Hard en kil door alles heen snijdend, in tegenstelling tot de afsluiter Quite Zone (In Dead Silence) dat een rustig nummer is waarin we opnieuw dark’n bass-ritmes, maar even goed synthpopelementen horen die de dood van een zwoele aantrekkelijkheid voorzien.

Voor het grootste deel van de nummers nemen we een mad looking dj onder de arm die ons een industrialdansvloer op leidt, terwijl we andere songs achter houden voor ’s ochtends. Om op majestueuze industriële wijze Hocico-zacht de slaap in geduwd te worden. In elf nummers bewijzen de heren van Hocico hoe sterk ze zijn en blijven ze binnen hun eigenwijze agressieve stijl. En hoe ze evolueren en groeien. Binnen hun typerend knappe, eigenwijze stijl.  

Artificial Extinction is verkrijgbaar op cd, dubbel-lp in blauw of zilver en in een met de hand genummerde boxsets (beperkte oplage van 1000 stuks) waarbij een exclusieve bonus-cd met remixen en een armband met echtheidscertificaat hoort.

Facebook / Website

You may also like

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More